Orde op zaken stellen
Het 'kerstvakantiegevoel' wil maar niet komen. Er lagen nog zoveel onafgewerkte dingen te wachten en eigenlijk ook al weer zoveel nieuwe klussen dat ik het benauwde gevoel begin te krijgen het nooit meer in te halen. Mijn eigenlijke plan om volgende week een dag of vijf naar de trappisten in Diepenveen te gaan om wat bij te tanken heb ik maar laten varen. Dan kom ik misschien wel uitgerust terug (als het me al lukt om tot rust te komen met het idee dat er nog zoveel te doen is), maar dan ligt er nóg meer achterstallig werk op me te wachten.
Toch heb ik vandaag een wandeldag gehouden, hoewel ik me serieus afgevraagd heb of ik me dat zelfs wel kon veroorloven. Dat is een goede keuze geweest! Al lopende merk ik dat lichaam en geest weer meteen op elkaar afgestemd raken. Dat lukt me met mediteren maar af en toe, met wandelen is het na een kwartier al zo. Ik wordt er vrolijker en energierijker van. Vandaag hielp het weer ook nog eens mee; het zal wel de bedoeling geweest zijn dat ik ging wandelen.
Wandelen is nadenken, ordenen, opruimen, nog eens overdenken, filosoferen, ideeën krijgen en nog eens overdenken zonder te piekeren wat ik in een stoel wel zou doen. En zo komt er weer wat orde in de chaos van mijn hoofd. Ik laat de lastige dingen van mijn werk nog eens voorbijkomen en geef ze een plekje. Ik orden alle klussen die er liggen in gedachten. Een paar kan ik er net zo goed schrappen omdat ze toch al zo ver achterhaald zijn dat het min of meer mosterd na de maaltijd is. Dat scheelt al weer. De rest probeer ik zo goed en zo kwaad als het kan in de volgende week te plannen.
Uitgerust zal ik na de vakantie wel niet zijn, maar waarschijnlijk wel wat 'opgeruimd'. En eens even kijken... de volgende vakantie is dan weer over zes weken. Dat moet te doen zijn.
Frater Niek op 29.12.06 om 07:48 [link-->]
Baron van Munchhausen
Mijn vorige bijdrage riep nogal wat reacties op. Van Kim, van een van mijn leerlingen en van Kuikentje. Misschien mag ik het allemaal nog eens wat nuanceren. En daarbij sluit ik me misschien nog het meest bij Kuikentje aan.
Laat ik beginnen met op te merken dat gelukkig niet alle leerlingen in mijn klas het zo moeilijk doen. Dat neemt niet weg dat meer dan de helft in mijn ogen wel degelijk in de gevarenzone zit. Anderhalve maand geleden heb ik naar aanleiding van de rapporten tegen een van mijn leerlingen gezegd: "Wat ik nu niet snap is het volgende: Als je toch weet hoe lastig het op het vervolgonderwijs wordt, en als je van ons hoort dat je niet een passende werkhouding laat zien... Ik zou laten zien dat ik het wél voor elkaar kreeg. Dat ik mijn stof zou kennen, mijn agenda op orde had, mijn opdrachten op tijd inleverde. Laten zien 'Mij zul je niet hebben, ik ga ervoor.'"
Bij een flink deel van mijn leerlingen vind ik dit echter niet terug. Psychiatrische problematiek is een gemeen ding en misschien verwacht ik ook wel veel van mijn leerlingen. Maar het is toch déze houding die uiteindelijk het verschil maakt tussen overeind blijven in onze ingewikkelde en veeleisende maatschappij of een plek krijgen in de zorgwereld. Wij kunnen wel het proces begeleiden, maar uiteindelijk moet iedere leerling het zelf doen.
Gisteren las ik in ODE een interview met Muhammad Yunus - de winnaar van de Nobelprijs voor de vrede. Met kleine leningen maakt hij het mogelijk dat armen een eigen 'bedrijfje' kunnen starten en zo hun eigenwaarde kunnen terugwinnen. Hij zegt over de westerse landen: "Jullie hebben een grote doos ontworpen die sociale zekerheid heet. Jullie zeggen 'oh, hij is ziek, hij is gehandicapt, hij kan niet voor zichzelf zorgen, het is de verantwoordelijkheid van de samenleving om hem in leven te houden.' Dat vind ik volkomen verkeerd. Die denkwijze schept een scheiding tussen zij die werken en voor zichzelf kunnen zorgen en zij die dat niet kunnen... Ze worden niet gestimuleerd hun mogelijkheden, talenten en creativiteit te ontdekken. Alle uitdagingen worden hen ontnomen. Ze worden geremd in hun ontwikkeling."
Het choqueert me, want ik ben trots op ons sociale stelsel. Het zet me ook aan het denken. Want het beschrijft precies mijn doel: Jonge mensen helpen om hun doel, hun bestemming te vinden. Maar ja, hoe laat je mensen als een Baron van Munchhausen zichzelf weer optrekken? Hoe doe je dat...
Frater Niek op 11.12.06 om 11:21 [link-->]
