[Vorig bericht: "Vandaag"] [Volgend bericht: "Druk, druk, druk..."]
12/06/2005: "Geraakt"
Vanmorgen ging ik naar de parochiekerk om aan de eucharistieviering deel te nemen. Volgens het parochieblad zou er een koor zingen, bestaande uit verstandelijk gehandicapten. Ik vroeg me af of ik maar niet een andere kerk zou bezoeken. Niet dat het verkeerd is dat zo'n viering met en voor verstandelijk gehandicapten er is, maar zou ik er wel zo veel 'beleven', zou het niet langs me heen gaan?
Dat pakte anders uit: beleefd heb ik er heel wat.
De liederen die het koor zong - en die de aanwezigen gemakkelijk konden meezingen - waren niet nieuw, niet 'bij de tijd gebracht', niet van pioniers afkomstig. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ze wat ouderwets waren, al vaak gebruikt, 'stukgezongen'. En toch maakten ze mijn hart open. Ik zag in het koor een groep mensen voor me die er niet 'flitsend', vooraanstaand of 'bij de tijd' uitzag. Sommigen zongen enthousiast mee, maar er waren er ook die - onafgebroken in dezelfde houding - slechts aanwezig konden zijn en aan wie niet te merken was of de viering hun iets deed. En dan te zingen: "We hebben hier een uurtje feest" in het openingslied: een zin die de enthousiaste zangers met heel hun wezen uitdroegen. Wat ben ik dan een nuchtere kerkganger, dat ik me aan zulke woorden zelfs een beetje erger, als ik ze voor het eerst lees - een ergernis die gauw voorbij was, toen ze in de viering gezongen werden.
In datzelfde lied stond: "Luister naar een mooi verhaal van Jezus die de mensen kent hoe groot of ook hoe klein je bent; hij wil er altijd zijn voor groot en klein". Als ik die op een willekeurig moment buiten deze viering zou horen of lezen, zou ik denken: ja, dat klopt wel, ik zou het zo ook willen en moeten voelen, maar het is ook erg kort door de bocht. En vanochtend viel het op zijn plaats. Deze mensen van het koor bevestigden door hun aanwezigheid hoe waar die zinnen zijn. Maatschappelijk zou je hen 'klein' moeten noemen, kwetsbaar, niet in staat zich te redden in het leven. Maar Jezus kent hen en wil er voor hen zijn. En als volgeling van Hem is het ook aan mij om er voor deze mensen te zijn en het niet beneden mijn waardigheid te achten om met hen in contact te komen.
Er zou nog veel meer over deze viering te zeggen zijn - het boekje ligt voor me en er zijn meer teksten die me geraakt hebben. Toch heb ik het belangrijkste al geschreven: wat deze mensen zongen, raakte me. Ze deden een beroep op me om niet te denken dat 'geloven' vooral afhankelijk is van grote woorden, vernieuwend taalgebruik, 'flitsende' vieringen. Het gaat er primair om of mijn hart nog meedoet: of ik geraakt word door ontmoetingen met anderen - in wie ik ook de Heer kan ontmoeten - en of ik in relatie kan staan tot hen en tot Degene die mijn leven omvat, die me adem geeft en voedsel, bij wie ik me geborgen kan weten wat er ook gebeurt en waar ik maatschappelijk ook terecht kom.
Ik ben niet tegen liturgische vernieuwing. Integendeel: ik denk dat het voor ons, christenen, een opdracht is om in onze eigen tijd en situatie opnieuw te verwoorden wat het evangelie ons zegt, wat God voor ons betekent, hoe wij over Hem willen spreken zonder Hem te kunnen doorgronden en te kunnen omschrijven, want zijn bestaan is een groot mysterie. Maar bij alle zorg die ik heb om liturgische vernieuwing en het 'open maken' van de bijbelverhalen en andere schatten uit onze traditie, was ik verrast om vanochtend te ontdekken hoe zo'n viering die daar haaks op lijkt te staan, me zo pakte. En daarin waren die 'kleine' mensen voor mij ineens even 'groot'.