[Vorig bericht: "Bezorger"] [Volgend bericht: "Op bezoek gaan"]
15/06/2005: "Krijgen wat je vraagt"
Vanmorgen vielen me in het evangelie volgens Johannes de volgende zinnen op(16, 23b/24b):
"Wat je de Vader ook zult vragen, Hij zal het je geven in mijn Naam" en "Vraag en je zult verkrijgen, opdat je vreugde volkomen zal zijn."
Op het eerste gezicht moeilijke woorden van Jezus waarvan ik me heb afgevraagd: waarom raken die me zo? Wat hebben ze met mij te maken, in het hier en nu? Wat zou ik Jou, God, willen vragen, en heb ik het idee dat ik het dan ook krijg? Geld, mooi weer, een leuke vakantie, een nieuwe fiets, een kaartje voor De Efteling.... Eigenlijk wilde ik aan al deze dingen niet denken, omdat het helemaal niet past in mijn relatie met Jou. Jij bent geen 'tovenaar' of 'suikeroom' die met een dikke portemonnee rondloopt en onze vriendschap koopt. Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat geld, vakantie en al die dingen er niet toe doen. Er is nog te veel 'stille armoede' en financiële nood in ons eigen land (en daarbuiten) om daar schouderophalend aan voorbij te gaan.
Mijn eigenlijke verlangen heeft ook daarmee te maken (dat die nood mensen niet het leven zuur maakt), maar gaat dieper, is ruimer. Ik moest denken aan een verhaal dat ik deze week hoorde. Het heeft zich afgespeeld in een gezin waar één van de kinderen soms agressief wordt en dan onhandelbaar is. Zoiets deed zich ook voor in een schoenenzaak, toen de schoenen die die jongen wilde hebben, niet in zijn maat voorradig waren. Hij explodeerde en zijn vader moest met hem op de vuist en drukte hem tenslotte op de vloer neer. Het moet de ouders toch door merg en been zijn gegaan dat ze dit met hun eigen kind hebben moeten meemaken...
Wat heb ik dan nog te verlangen, als ik dit hoor?
Dat wij niet toelaten dat zo'n gebeurtenis mensen stuk maakt. In onze wereld zijn er allerlei moeilijkheden en teleurstellingen. We kunnen ons daardoor uit het veld laten slaan en het leven niet meer de moeite waard vinden. Als dat ons wereldbeeld is, deugt er ook niets meer. Maar de uitdaging is juist om ánders te kijken, ánders te denken, en ánders te spreken: het goede te zien, in het hier en nu te leven en nog iets van het leven te durven verwachten, ook al lijkt het wel eens dat er niets meer te verwachten is. Om zó in het leven te kunnen staan, daar hebben we elkaar voor nodig. Geen mens is een eiland, niemand is ongevoelig voor wat van buitenaf op hem afkomt. Als we elkaar aanpraten dat het leven niks voorstelt en dat het ook wel nooit iets zal worden, dan wordt het ook niks.
In het Nieuwe Testament spreekt Jezus over het Rijk van God (of rijk der hemelen). Dat gaat over een ideale situatie waarin mensen tot hun recht komen, gezien worden, bemind worden, gewaardeerd worden, meetellen, ook al is er van alles met hen aan de hand, ook al hebben ze een zoon die agressief is of kunnen ze moeilijk een baan vinden of hebben ze schulden (maar wie is er volmaakt?). Tot je recht komen kun je alleen als anderen je tot je recht láten komen. Er is dus een gemeenschap nodig die pal staat voor de eigen mensen, en waarin aan dat ideaal gewerkt wordt.
Is het Rijk van God er dan pas als dat ideaal bereikt is? Dan kan dat nog lang duren want onze wereld is per definitie niet volmaakt. Welnee, het Rijk van God is al begonnen, het mag dan niet af zijn maar overal waar mensen aan dat ideaal werken en met elkaar optrekken om het dichterbij te brengen, daar vind je het.
Zo kon ik God vanochtend vragen om de komst van zijn Rijk, dat wij daaraan willen werken en er ons geluk in kunnen vinden, dat we elkaar niet laten vallen maar het leven gunnen, dat we in ons individualisme (dat ook veel goeds gebracht heeft) niet vergeten om gemeenschap te vormen, om naar elkaar te trekken en iets van onze zorgen en onze vreugde te delen.
En als ik om me heen kijk, naar mijn eigen leven, naar de mensen die ik mag ontmoeten en naar alles wat ik mag ontvangen, dan is het wonderlijke: ik krijg wat ik vraag. Het is er, maar ik moet het wel willen zien. Tussen alles wat er niet is, door kijken en dan is het er.