[Vorig bericht: "Jij draagt mij"] [Volgend bericht: "Het verhaal van..."]
08/07/2005: "'Balen'"
We zitten aan de smalle keukentafel in het kleine, oude huisje en drinken thee. Op het aanrecht staat een flinke afwas. De deur van de keukenkast hangt open en kan, zo te zien, niet goed dicht. Zo-even zijn we in de achtertuin geweest: afgedankt huisraad en kapotte fietsen liggen er bij elkaar.
Ik ken dit gezin al enkele jaren. De vader, die bijna gepensioneerd is en al enige tijd arbeidsongeschikt, is circa 40 jaar geleden uit Marokko hierheen gekomen om te werken. Sinds enkele jaren zijn ook zijn veel jongere vrouw en hun kinderen hier.
Hij vertelt me nu over zijn tweede zoon die met enkele andere jongeren een bende gevormd heeft. Ze vielen mensen lastig en beroofden hen. Hij heeft een aantal maanden gevangenisstraf achter de rug en moet nu maar zijn weg in het leven zien te vinden. "Nederland heeft een groot hart voor de wereld," zegt zijn vader tegen me, "maar voor jongens hier niet streng genoeg."
Wat heeft mijn bezoek met frater-zijn te maken?
Het betekent: aandacht schenken aan mensen die zich buitengesloten voelen, luisteren naar hun verhaal, iets dat in onze maatschappij zo weinig gebeurt. In het leven van Jezus, zoals de evangeliën het beschrijven, geeft Hij het voorbeeld. Hij ziet mensen die tot dan toe niet gezien werden. Hij geeft mensen moed die bij de pakken neerzaten. Zijn volgelingen - ook mij dus - roept Hij op om ook zo naar mensen om te zien, naar vermogen, want ieder mens is beperkt in zijn mogelijkheden.
Overigens maakt de oudste zoon het goed in het gezin dat ik beschreef. Hij wil in september hoger onderwijs gaan volgen. Met zijn jongere broer is hij vaak in gesprek.
Na ons gesprek stap ik weer op mijn fiets, om thuis te gaan eten. De man zwaait me uit. Het is 'balen', wat hij met zijn tweede zoon meemaakt, al heb ik dat woord tegenover hem niet gebruikt.
Reacties: 2 reacties : bekijk reacties >>>
op woensdag, 13/07/05 reageerde fr. Paul:
Ik denk dat vrijwel ieder mens het verlangen kent om een 'goed leven' te leiden. We kunnen onze talenten - die per mens nogal verschillen - gebruiken om 'goed', barmhartig door het leven te gaan.
Niemand wordt geboren met een barmhartige levenshouding. Ik denk dat we die moeten ontwikkelen, door onszelf te trainen in het zien van anderen en ruimte te geven aan onze bewogenheid. Die kan vervolgens op heel verschillende manieren geconcretiseerd worden. De een voelt zich prima bij het geven van leiding aan een beweging en het begeleiden van groepsprocessen, een ander richt zich meer op één-op-één-contacten. Er zijn barmhartige mensen die direct nood oplossen (door een goed gesprek te voeren of door iemand aan huisvesting te helpen), en er zijn stille werkers die indirect bijdragen tot het welzijn van anderen.
Is barmhartigheid een typisch christelijk verschijnsel? Nee. Ook in andere religies speelt barmhartigheid een - soms grote - rol, bijvoorbeeld in het jodendom, de islam en het boeddhisme. En ook andere (niet-religieuze) levensovertuigingen kennen de barmhartigheid, bijvoorbeeld het humanisme.
Ik vind het niet zo eenvoudig om te antwoorden op je vraag naar het verschil in praktijk tussen barmhartigheid door een christelijke gelovige en door iemand die dat niet is.
Een christen zal uitstralen dat hij zich gedragen weet door God en dat hij barmhartig is dankzij de liefde die hij van zijn God krijgt. Dat kan de barmhartigheid een andere kleur geven, een kleur van onbaatzuchtigheid en levensvreugde.
Maar ook christenen zijn maar mensen, en dus zijn wij niet altijd zo onbaatzuchtig en streven we ook wel eens ons eigen belang na, bijvoorbeeld aanzien en invloed. Dat hoort dus niet zo, maar wie is er volmaakt?
op dinsdag, 12/07/05 reageerde jan:
Beste frater,
Inderdaad, dat bezoek heeft veel met' frater zijn' te maken.
Bedroefden troosten is een werk van barmhartigheid.
En jullie zijn toch de fraters van barmhartigheid. Zoals in jullie website staat: zien, bewogen worden en actie.
Ik denk dat die barmhartigheid zeer belangrijk is.
Anderzijds stel ik me soms vragen : 1)kan barmhartigheid 'aangeboren' zijn of kan men het leren of beide? Sommige mensen 'zien' meer dan andere. Sommige worden nadat ze gezien hebben meer 'bewogen ' dan andere. Sommige gaan meer tot' de actie ' over dan andere.
Waarschijnlijk heeft ieder mens ( iedere frater) zo zijn kwaliteiten . Bepaalde zaken kan men wel sturen, vb het zien ,het onderscheiden. Kan men ook het bewogen worden (empathie )aanleren ?
2)De inspiratie van de barmhartigheid vindt zijn oorsprong oa bij Vincentius en in de evangelietekst van de barmhartige Samaritaan. Mijn vraag dan is : is barmhartigheid een typisch Kristelijk verschijnsel? Indien niet in wat verschilt de Kristelijke barmhartigheid van de vb ' ongelovige' wat betreft uitkomst. Het verschil is dat de gelovige zich inspireert via Kristus, de ongelovige niet, maar is er een verschil in praktijk?
Ikzelf denk dat het werk van de fraters enorm belangrijk en eigentijds is. Heb dan ook de grootste eerbied voor hen.
M.vr.gr.
Jan
