[Vorig bericht: "'Balen'"] [Volgend bericht: "Op retraite"]
13/07/2005: "Het verhaal van..."
Vorige maand heb ik twee keer meeverteld aan het verhaal van een groep die me lief is: eerst binnen Katharsis - het koor waarin ik zing - en later binnen de Elimgroep. Ik deed dat bij de eerste lustrumviering van het koor en later op een bezinningsmiddag van de Elimgroep. We vertelden elkaar wat ons aantrok in de groep, en wat ons ertoe brengt om lid te blijven.
Beide zijn opgericht als antwoord op een behoefte vanuit de samenleving: namelijk aan een plaats om in te kunnen gaan op vragen als "Wat is mijn diepste verlangen?" en "Waarin vind ik de zin van mijn leven?" In een zakelijke, verstandelijke en individualistische maatschappij als de onze is het niet vanzelfsprekend dat je zulke vragen aan de orde stelt. Bij alle eenzaamheid, gebroken relaties, gevoelens van leegte en verveling worden we teruggeworpen op onszelf. We moeten het zelf maar uitzoeken.
Dat het niet goed is als iedereen dit zelf maar moet uitzoeken, dat je de anderen nodig hebt om echt te kunnen leven, om het isolement te doorbreken, dat zal iedereen wel erkennen. Maar waar vind je een plek om over wezenlijke vragen in gesprek te raken, zonder dat het direct zwaar wordt of sektarisch?
Katharsis en de Elimgroep hebben niet de pretentie om voor iedereen zo'n plek te kunnen zijn. Daarvoor zijn mensen te zeer verschillend, en zijn er te veel wegen.
Wat me wel opvalt aan de uitwisseling waaraan ik bij Katharsis en Elimgroep heb deelgenomen, is dat beide groepen veel betekenen voor de leden. Mensen ervaren er een zekere geborgenheid, veiligheid. Gaat het in de maatschappij om efficiency, profilering, invloed, winst, snelheid, belangrijk-zijn... bij Katharsis en Elimgroep staan andere waarden centraal. Die worden eigenlijk verondersteld en volgens mij voelt iedereen haarfijn aan welke het zijn. Als ik ze onder woorden zou moeten brengen: je bent belangrijk om wie je bent, zonder dat je je waar hoeft te maken of een speciale houding hoeft aan te nemen. Je gaat niet pas meetellen als je dit of dat hebt gepresteerd, maar je mag er zijn ook als dat niet lukt (of: nog niet lukt). Het is het besef dat mijn waarde als mens niet afhangt van al die dingen waarvan de maatschappij ons wil doen geloven dat ze het belangrijkst zijn, zoals succes, macht, aanzien. Die zijn wel heel prettig en iedereen gegund, maar ze zijn niet wezenlijk.
Want als ik ga geloven dat ik niet zonder succes, macht, aanzien kan, wat moet ik dan nog als ik die niet (voldoende) heb?
Voor Katharsis en Elimgroep is de christelijke traditie het fundament. Wel zijn we voortdurend op zoek om de 'tekenen van de tijd' te verstaan, om na te gaan wat die traditie ons nu te zeggen heeft. Hoe kunnen we als mensen van deze tijd, met onze levensstijl, onze vragen en onze noden, in de christelijke traditie een weg naar het volle leven vinden? Geen goedkope weg van dooddoeners of simpele oplossingen (die vaak schijnoplossingen zijn) maar een duurzame begaanbare weg.
Ik kijk met genoegen terug op die twee bijeenkomsten. Het is iets kostbaars om tot zulke groepen te mogen behoren en zo met elkaar in gesprek te kunnen gaan. Is dat niet waar veel mensen naar verlangen?