[Vorig bericht: "Keulen en sacramenten"] [Volgend bericht: "Tien woorden"]
02/09/2005: "Terugkijken op een 'gouden feest'"
In het afgelopen weekend vierden we het gouden kloosterfeest van onze huisgenoot Wout van den Hout. Op 29 augustus 1955 begon hij aan zijn noviciaat en werd daarmee frater.
Het was een weekend vol van indrukken, waar ik nu pas echt goed op kan terugkijken.
Op vrijdagmiddag begonnen de voorbereidingen, toen Jozien en Albert de speciaal voor dit feest opgezette tent in de tuin gingen inrichten. Aan mij de taak om de dranken in te kopen. Zaterdagochtend hebben enkele leden van de Elimgroep voor de bloemen gezorgd, stoelen helpen klaarzetten en dergelijke.
Vanaf 3 uur kwamen de gasten binnen, om half 4 namen we allemaal deel aan een eucharistieviering in de studio en daarna volgden de aperitief en de warme maaltijd (een buffet). De dag werd afgesloten met een receptie vanaf 8 uur 's avonds.
Op zondag hebben we als communiteit met elkaar het jubileum van Wout gevierd. We zijn uit eten gegaan en hebben 's avonds de film 'Les Choristes' bekeken in de studio. (Meer info over deze film op: http://www.filmvisie.nl/films/A-D/choristes.html). Wat me daarin het meest heeft getroffen, is hoe muziek de jongens van een internaat met elkaar verbindt maar ook hoe belangrijk het is dat de muziekleraar die kwetsbare jongens echt ziet, van hen gaat houden en met hen optrekt. De directeur van het internaat heeft een heel andere houding tegenover de jongens: hij denkt vooral aan zijn carrière en niet aan hun welzijn. In de film wordt duidelijk hoe de jongens onder zijn houding lijden en waar dat toe kan leiden (een van de jongens steekt het gebouw in brand, uit wrok over zijn slechte behandeling). Het was een prachtige film, die ook heel goed bij Wout past, omdat hij over muziek en onderwijs gaat.
Wat heeft dit 'gouden feest' mij gedaan?
Allereerst heb ik ervan genoten dat Wout het zo naar zijn zin had. Geruime tijd al heeft hij naar dit feest uitgekeken. Het is voor hem een goed weekend geworden, dankzij de vele gasten, de goede catering, het mooie weer, de eucharistieviering en de persoonlijke aandacht voor hem en zijn leven.
Verder vond ik het weldadig om te ervaren dat we met zovelen samenkwamen in Elim, en heb ik een verbondenheid ervaren met een aantal gasten: met name met degenen die vaak in Elim komen en ook nu aanwezig waren.
Tenslotte was ik geroerd door wat ik hoorde over Wouts inzet voor de armen in Katutura, een stadsdeel behorend bij Windhoek, de hoofdstad van Namibië. Nog in de tijd van de apartheid, toen dat eigenlijk niet mocht, is hij met enkele andere fraters in Katutura gaan wonen, temidden van de zwarte bevolking. Ze hebben er een Vincentiusvereniging opgericht om de nood van deze mensen zoveel mogelijk te verlichten. Je kunt het een voorbeeld noemen van contextuele spiritualiteit: ingaan op de legitieme vraag die een bepaalde situatie (in dit geval de levensomstandigheden van de zwarten in het toen nog niet onafhankelijke Namibië) aan een congregatie en aan enkele fraters persoonlijk stelde. Wout heeft daar in woord en daad ja op gezegd.