[Vorig bericht: "Professie: geraakt in het diepst van mijn ziel"] [Volgend bericht: "De icoon, het verlangen en de vrome praat"]
09/10/2005: "Moeder Teresa, de bruiloft en de begaanbare weg"
Nog steeds voel ik heel sterk de vreugde en dankbaarheid in me om mijn professie, om mijn roeping. Dat ik me heb mogen toewijden aan God, voor mijn hele verdere leven, ervaar ik als een geschenk. Ik heb het niet zelf kunnen ‘verdienen’, ik heb het niet zelf tot stand kunnen brengen, maar ik mag het ontvangen. Wel heb ik zelf ja gezegd, terwijl ik natuurlijk de keuze had tussen ja en nee.
Nu, na de professie, is er het sterke gevoel dat ik niet alleen zelf heb gekozen… maar dat ik ook gekozen bčn.
Vanmorgen las ik in een boekje van een Vlaams priester, die verslag doet van een verblijf in Calcutta, bij Moeder Teresa(die toen nog leefde) en haar zusters. Hij heeft daarvan een dagboek bijgehouden en dat gepubliceerd.
Geraakt door de toewijding van de zusters van Moeder Teresa, die hun leven in dienst stellen van de armen en daarmee getuigen van Gods liefde voor alle mensen, schrijft deze priester:
“Het is God die het leven van de mens binnentreedt. Hij neemt het initiatief. Hij is het die handelt en die in zijn liefde degenen die Hij gekozen heeft, voorbereidt, vormt en wijdt. Zijn goddelijk initiatief is een werking die het intiemste van de mens aanspreekt. Een werking waardoor God het hart van de mens vormt. De mens bemerkt dat hij het voorwerp is van Gods keuze en geeft zich aan Hem over.”
Dit citaat raakte mij vanmorgen, omdat ik voel hoe het werkelijkheid is voor mij. Aan de overgave moet ik zelf meewerken, maar Hěj heeft mij gekozen, Hij heeft het initiatief genomen. Zo voelt het ook: mijn roeping is iets dat groter is dan ikzelf, iets dat ik eigenlijk niet kan begrijpen maar dat er gewoon is – overweldigend in de goede zin van het woord.
Later op de ochtend hoorde ik in de kerk het evangelie van vandaag. Het gaat over een bruiloft. De mensen die uitgenodigd waren, kwamen niet. Ze gingen zich allemaal met iets bezig houden dat ze belangrijker vonden: de een met zijn akker, een tweede met zijn zaken. Toen werden anderen uitgenodigd, die het niet zo druk hadden met allerlei dingen… en zij kwamen wčl.
Wat deze lezing me zegt, is hoe belangrijk het is om in mijn leven God centraal te blijven stellen. Voor mij staat die bruiloft voor iedere samenkomst met God, of het nu is een eucharistieviering, het getijdengebed in onze kapel, een meditatiebijeenkomst of persoonlijk gebed of meditatie. Het gaat voor mijn gevoel zelfs nog verder: het is zijn uitnodiging om te kiezen voor zijn Rijk, dat van de liefde. En dat is een keuze die ik permanent kan maken, elk moment van de dag.
Ik vind de bruiloft een mooi beeld: het is feest, groot feest zelfs want voor bruid en bruidegom is het de mooiste dag van hun leven! Er is overvloed van eten en drinken, want bij zo’n gelegenheid mag er niets ontbreken. Die bruid en bruidegom, dat zijn wij en God, want met ons wil Hij verder, een leven lang. Hij zal trouw zijn aan ons en vraagt dat wij het zijn aan Hem.
Wat me zo treft in dit evangelie, is dat er zoiets bestáát als: kiezen voor het Rijk van God, kiezen voor liefde en barmhartigheid, kiezen voor zuiverheid. In een wereld waar zoveel niet deugt en waarin zoveel halfslachtigheid voorkomt, zouden we dat bijna gaan vergeten. Het lijkt wel of zelfzucht, lauwheid, gebrek aan engagement, nergens-meer-voor-staan, de norm geworden is… en dat je een sukkel bent als je anders denkt en voelt.
Dan ben ik blij om te merken dat die andere weg, die het evangelie ons wijst, een begaanbare weg is… en dat er door de eeuwen heen, en ook nu nog, mensen zijn die hem gaan. Het is niet altijd een gemakkelijke weg, maar voor iets kostbaars moet je wat over hebben. Trouwens, welke levenskeuze heeft geen moeilijke kanten? En kiezen voor God is een levenskeuze, hoe je leven er verder ook uitziet, of je trouwt of alleen blijft wonen, of frater wordt.