[Vorig bericht: "Moeder Teresa, de bruiloft en de begaanbare weg"] [Volgend bericht: "Pasen in oktober... en: houd ik mezelf niet voor de gek?"]
15/10/2005: "De icoon, het verlangen en de vrome praat"
Op mijn bureau staat een afbeelding van een icoon die Jezus voorstelt. Het is een afbeelding waar ik graag naar kijk. Waarom eigenlijk? Zo’n vrolijk plaatje is het toch niet…
Ik merk bij mezelf dat deze icoon te maken heeft met mijn verlangen:
mijn verlangen naar rust, naar stevigheid en naar zuiverheid.
Als ik deze icoon zie, voel ik dat dit verlangen vervuld kan worden, dat het reëel is. Hierin weet ik me gesteund door de verhalen die ik ken over Jezus: zijn aandacht voor mensen, zijn geworteld-zijn in de relatie met God, zijn rake antwoorden aan de religieuze machthebbers die zich God en het geloof wilden toe-eigenen.
Het meest zie ik de stevigheid en zuiverheid – en zelfs de rust – terug in de verhalen over Jezus’ lijden en sterven. Toen die religieuze machthebbers hem aanpakten, op een vrij geniepige manier, bleef Hij zichzelf, greep niet naar de wapens, vluchtte het land niet uit en stond voor wat Hij al die jaren verkondigd had.
De icoon zegt me dat het bestáát: leven voor je idealen en je daar niet van laten afbrengen al kost het je je leven. Hij zegt me dat je daar zelfs rustig onder kunt blijven, in de wetenschap dat je de goede keuze hebt gemaakt. Die rust kwam bij Jezus pas na de onrust van een gevecht met zichzelf, maar dat is ook alleen maar menselijk.
Waarom maakt de icoon me niet onrustig? Zo’n ideaalbeeld, dat ik zelf niet haal, zou me toch met ontevredenheid over mezelf kunnen vervullen, of met activisme om toch maar vooral aan dat ideaalbeeld te gaan beantwoorden?
De rust komt voor mij voort uit de beloften waar Jezus voor staat: vergeving van zonden en eeuwig leven. Hoezeer ik ook de fout inga, ik mag altijd bij Hem terugkomen om mijn schamelheid aan Hem te laten zien. En er is leven in overvloed, dat nooit ophoudt, en dat leven begint nu al.
Dit alles moet wel als vrome praat overkomen op mensen die de ervaring van vertrouwen op Jezus of God niet kennen. Ik snap dat maar weet tegelijkertijd dat dit op heel wat momenten echt mijn gevoel en beleving is, naast de ervaring van het tijdelijk-niet-zo-kunnen-voelen. Ik herken dat gevoel en die beleving bij anderen, ondanks alle verschillen die er natuurlijk ook zijn in geloofsbeleving.