[Vorig bericht: "De icoon, het verlangen en de vrome praat"] [Volgend bericht: "Dubbel bidden"]
23/10/2005: "Pasen in oktober... en: houd ik mezelf niet voor de gek?"
Door het jaar heen blijf ik bezig met wat we als christenen met Pasen vieren. Met name op zondagen sta ik er in mijn meditatie bij stil. Ik merk dat er iets oplicht in zo’n meditatie, dat ik er blijer door word en kracht van krijg.
Hoe kan dat? En…wat houdt Pasen eigenlijk in?
Pasen is het feest waarop we vieren dat Jezus uit de dood is opgestaan. Hij was geëxecuteerd aan een kruis, nadat Hij enkele jaren door Israël was rondgetrokken en had verkondigd dat God van ieder mens houdt. Dat was toen niet vanzelfsprekend.
In de samenleving van die tijd waren er mensen die niet meetelden. Ze werden, zelfs door religieuze leiders, met de nek aangekeken omdat ze fouten hadden gemaakt of ánders waren. Jezus zàg hen en liet merken dat ook voor hen de weg naar God openstond.
Dat kwam de religieuze leiders slecht uit. Zij voelden zich er ongemakkelijk bij dat ieder mens meetelde. Ze voelden zich door Jezus aangeklaagd. Hun eer en hun macht stonden op het spel. Die eer en die macht hadden ze vooral doordat ze het gewone volk klein hielden. Ze verlangden dat mensen allerlei voorschriften naleefden. Het deed er echter weinig toe of mensen echt God zochten, en zijn bedoeling met hun leven.
Jezus werd tenslotte op een slinkse manier uit de weg geruimd. De leiders die hun positie bedreigd zagen, zaten daarachter. Zo konden ze hun machtspositie behouden, dachten ze.
Toch hadden ze het mis.
Jezus’ leerlingen bleven niet steken in zijn dood. Iemand als Hij, die zo zuiver had geleefd en alle mensen wilde laten ervaren dat God van hen houdt en hun geluk wil…, en die zo’n marteldood niet uit de weg ging, omdat Hij stònd voor die overtuiging… kon niet dood zijn.
Hij was de Levende onder hen.
Steeds meer mensen namen dat geloof over en zo ontstond er een flinke Jezusbeweging. Later zijn we die ‘kerk’ gaan noemen.
Ik word er blij van dat wij mensen echt gezien worden, dat God ons aanvaardt en bemint zoals we zijn. Hij weet dat wij mensen niet volmaakt zijn en dus de fout ingaan. Als we dat toegeven, mogen we telkens weer opnieuw beginnen. Hij houdt van ons zoals een vader of moeder van eigen kinderen houdt: eindeloos veel. En Hij ziet niets liever dan dat we gelukkig zijn. Hij wil dat wij mensen léven.
Bij het mediteren over Pasen licht bij mij steeds weer dat perspectief op van leven, ook al zien we om ons heen zoveel moeilijkheden, pijn en lijden. Zelfs door de dood heen – en wat is er nu zwarter dan dat? – komen we bij dat leven uit. Wat voor Jezus was weggelegd – opstaan uit de dood – is er ook voor ons. Hoe dat precies zal zijn voor mij, weet ik niet. Maar ik heb er wel vertrouwen in dàt het zo zal zijn.
Soms vragen mensen me: hoe kun je dat nou geloven? Er is toch geen enkel bewijs? Houd je jezelf niet voor de gek? Is het niet verbeelding, een mooi verhaal dat het eeuwen goed heeft gedaan maar dat je in deze tijd toch niet meer kunt volhouden?
Inderdaad, een sluitend bewijs is er niet.
Geloven is vertrouwen, een sprong durven maken, je durven toevertrouwen aan die werkelijkheid van God. Dat moet je wel willen, en kunnen.
Wat mij helpt, is dat ik ervaar: deze weg van vertrouwen is voor mij een begaanbare weg, een weg die leidt naar het leven, naar het licht, naar bevrijding. Het is daarbij een geweldige steun dat ik die weg niet alleen hoef te gaan. Ik maak deel uit van een kerk, en – binnen die kerk – van de congregatie van de fraters en daarbinnen weer van de Elimgroep. Als ik helemaal alleen zou staan in dat geloof, zou ik het niet volhouden.
Ook krijg ik de vraag: het is mooi dat je kunt geloven, maar hoe doe je dat? Hoe creëer je een belevings- en gevoelswereld waarin je blij kunt zijn als je mediteert over Pasen? Dat kun je toch zelf niet maken?
Het klopt dat ik het zelf niet kan maken. Ik ervaar het als een geschenk.
Wat ik wel kan doen, is aandacht en zorg besteden aan mijn geloof, aan dat vertrouwen in God, aan de relatie waarin ik tot Hem mag staan…en waarin Hij met mij wil staan.
Jezus zelf gaf daarin het voorbeeld. Hij had een geweldig druk leven. Grote groepen mensen kwamen naar Hem toe om gezien te worden, bemoedigd en geheeld. In de evangeliën lezen we dat Hij hen zag, bemoedigde en heelde, maar telkens weer lezen we ook dat Hij zich terugtrok op een eenzame plaats om te bidden. Ook Jezus besteedde aandacht en zorg aan de relatie met zijn hemelse Vader. Zo kon Hij zijn weg blijven zien als een weg naar het leven, naar het licht, naar bevrijding.
Uit eigen ervaring weet ik dat het perspectief al gauw wazig wordt, als ik te weinig aandacht besteed aan mijn relatie met God, aan mijn geloof in Hem. Er is dan gevaar dat ik uit het oog ga verliezen waar het om gaat in mijn leven…dat ik die rode draad kwijt raak. Dat wil ik in geen geval, omdat het voor mij de draad van het leven zelf is, en van het geluk, zelfs over de grens van de dood heen.