[Vorig bericht: "Pasen in oktober... en: houd ik mezelf niet voor de gek?"] [Volgend bericht: "Geen eer aan te behalen?"]
31/10/2005: "Dubbel bidden"
Gisteren heeft Katharsis – het koor waarvan ik lid ben – gezongen tijdens het eerste Nationaal Middenkorenfestival.
Waarom werd ik door sommige liederen die ik daar hoorde, wèl en door de overige niet geraakt?
Dat heeft ermee te maken of een lied, en de vertolking ervan, sprankelt, leeft, en gaat over mijn leven en dat van anderen in het hier en nu. Als ik dat niet voel, zegt zo’n lied me ook weinig, zelfs al komt de naam van God erin voor. Ik voel me dan niet aangeraakt en ben zelfs teleurgesteld omdat ik méér van zo’n lied verwachtte.
Zit er wel leven in, sprankelt het en krijg ik het gevoel dat het ook over mij gaat, dan voedt me dat, dan ervaar ik het als bidden. Ik voel me dan op weg geholpen naar God toe, en hoef die weg niet helemaal alleen te gaan.
Daarin zie ik ook de opdracht van ons eigen koor, Katharsis: om mensen in de liturgische vieringen waarin we zingen, te ondersteunen in hun weg naar God, in hun gebed, in hun tasten en zoeken.
Maar waaròm vind ik het zo belangrijk dat we goed kunnen zingen en we niet voor niets hebben gerepeteerd?
Terugkijkend op het festival zie ik uiteraard verschillen tussen de koren, in stemkleur, articulatie, expressiviteit, dynamiek. Bij sommige liederen werd ik geraakt: door de mooie klanken bijvoorbeeld, de harmonie tussen de verschillende stempartijen (bas, alt, tenor, sopraan), de goed gearticuleerde woorden waarmee iets verteld werd, het ritme en de ‘beweging’ die in een lied zat. Bij die liederen kreeg ik het gevoel: “Hier gebeurt iets, hier wordt niet zo maar een lied gezongen, maar hier wordt muziek gemaakt.”
Dat gevoel kreeg ik ook toen Katharsis aan het zingen was. Al maakt het nogal verschil uit of je zelf zingt of naar een ander koor zit te luisteren, ook terwijl wij zongen kreeg ik dat gevoel: ‘Hier gebeurt iets!” Anderen herkenden dat, zowel binnen Katharsis zelf als onder het publiek. Ik vond het heerlijk om dit mee te maken, te ervaren hoe je als koor een eenheid kunt vormen en iets moois tot stand kunt brengen. Ik merk ook dat het ons verbindt. Ondertussen weet ik dat we niet altijd zó zingen en dat het dus niet heel gewoon voor ons is.
Dat ik bij sommige liederen geraakt werd, heeft ook met iets anders te maken: dat ze over God gaan, over een verlangen dat zich op Hem richt of met Hem te maken heeft, ook al worden er soms andere woorden aan gegeven. Er wordt gezongen over water dat stenen breekt, over tederheid, of – door Katharsis – over een zoon uit een weversgezin in het 19de-eeuwse Tilburg, die ervaart dat zijn roeping niet in het weven ligt maar op een heel ander gebied. Dat laatste lied gaat over Petrus Donders, die als priester onder de melaatsen in Suriname ging werken.
Het zijn beelden die verwijzen naar wat God voor mij betekent: dat Hij degene is die onvoorwaardelijk van mensen houdt, hoe ze ook zijn, die graag ziet dat ze gelukkig zijn, die bij mensen is zonder zich op te dringen, die wil dat mensen ècht leven.