[Vorig bericht: "Nieuwjaarswensen"] [Volgend bericht: "Oyugis en Calcutta zijn overal"]
02/01/2006: "Het dal van de hoop"
Wat ik in Oyugis (West-Kenya) gezien heb, houdt me nog steeds bezig.
Het dorp ligt in een heuvelachtig gebied. Veel inwoners lijden aan aids of zijn hiv-besmet. Naar schatting is 70% geïnfecteerd of ziek!
Dit heeft grote gevolgen voor de samenleving in dat gebied.
Wie aids heeft of van wie bekend wordt dat hij geïnfecteerd is, wordt vaak verstoten door zijn familie. Ouders die ziek worden, kunnen niet meer voor hun gezin zorgen. Bijstandsuitkeringen bestaan niet en de familie springt dus meestal niet bij.
Een dal vol wanhoop, zou je zeggen.
En toch is dat niet zo.
Dat komt vooral door het Oygis Integrated Project: een project waarin verschillende vormen van hulpverlening aan de getroffenen zijn geïntegreerd. Je moet dan denken aan medische verzorging, maatschappelijk werk, maar ook zingen en dansen.
De rode draad die door het project loopt, is: te zorgen dat deze mensen – ondanks hun ziekte of besmetting – nog een waardig leven kunnen leiden voor de tijd die hun nog gegund is. Verder gaat het erom dat nabestaanden – met name de kinderen die als wezen zullen achterblijven – zo goed mogelijk opgevangen worden.
En natuurlijk wordt er voorlichting gegeven om de verspreiding van de ziekte tegen te gaan.
Wat ik hoopgevend en ontroerend vind aan dit project, is dat mensen die met (het vooruitzicht van) een slopende ziekte moeten leven, toch nog kunnen léven.
In plaats van eenzaam en door iedereen verstoten aan hun einde te komen, kunnen zij in contact komen met lotgenoten. Ze worden weer ‘gezien’, ze tellen mee, ze hebben weer een naam en een gezicht.
Ik heb ze zien zingen en dansen, en heb zelf mee mogen dansen. Het is ongelooflijk wat een levenslust er nog van deze mensen uitgaat – ondanks het beperkte uithoudingsvermogen van de meesten.
Echt een dal van hoop.