[Vorig bericht: "Oyugis en Calcutta zijn overal"] [Volgend bericht: "Bericht uit de marge"]
06/01/2006: "Titel: Zoeken in de polder"
Een beeld dat op mijn netvlies is gebrand, is dat van blijmoedige Kenyanen, die het leven vieren. Ze doen dat, ook al lijkt er voor ons niet zoveel reden tot vreugde in hun bestaan. Ze leven immers in materiële armoede.
Bij het vieren hoort voor Kenyanen ook: bij elkaar komen in een kerk en daar zingend, dansend, klappend en biddend stilstaan bij kleine of grote gebeurtenissen (variërend van zo maar het begin van een doordeweekse dag tot een huwelijk).
Wat me treft, is dat we zoiets hier in West-Europa niet kennen.
Je mag best zeggen, vind ik, dat we spiritueel en religieus arm zijn. Juist in ons deel van de wereld, waar welvaart bestaat (zeker als je het vergelijkt met Afrika), hebben nogal wat mensen het gevoel dat hun leven vlak is geworden, zonder perspectief.
Is dat erg?
Ik denk van wel. Niet omdat iedereen per se in een kerk zou moeten komen.
Wel omdat het spirituele, het religieuze bij de mens hoort. Het is een facet van het leven dat te maken heeft met wie we ten diepste zijn en hoe we bedoeld zijn.
Natuurlijk heeft ieder mens de vrijheid om zich daarvoor af te sluiten. Ik denk alleen dat veel mensen zich niet willen afsluiten, en dat deel van het leven ook echt willen léven. Het gaat immers om iets dat zo kostbaar is.
Nogal wat mensen willen met het spirituele en religieuze bezig zijn. Het aanbod van boeken, cursussen, websites enzovoort op dit gebied is dan ook groot.
Soms heb ik wel het idee dat iedereen het in onze samenleving zelf maar moet uitzoeken. Uit dat grote aanbod een keuze maken is niet eenvoudig, en je kunt er gemakkelijk in verdwalen.
Dan benijd ik die Kenyanen wel eens, omdat het religieuze en spirituele in hun dagelijks leven verweven is. Ze hoeven het volgens mij niet eens te gaan zoeken, het komt wel op hun weg.