[Vorig bericht: "Titel: Zoeken in de polder"] [Volgend bericht: "Securalisatie een dreiging?"]
08/01/2006: "Bericht uit de marge"
Gisteren ontmoette ik Robert, een 21-jarige man uit Liberia die ik een maand of negen heb bezocht in de gevangenis van Tilburg. Hij zat daar niet als crimineel, maar als bijna uitgeprocedeerde asielzoeker. Geen straf dus, maar ‘vreemdelingenbewaring’.
Begin december is hij vrijgelaten en stuurde mij een kerstkaart. Nu zagen we elkaar in Rotterdam. Daar verblijft hij bij een vriend.
Ik vond het fijn om hem terug te zien, nu als vrij man. Hij ziet er goed uit maar zit wel in een belabberde situatie. Hij weet niet wat te doen. Op straat kan hij bij een controle worden opgepakt, omdat hij geen verblijfsdocument heeft. De afgelopen weken heeft hij niets ondernomen om aan zijn toekomst te werken.
We hebben eerst met een glas wijn op zijn toekomst getoost. Daarna heb ik hem voorgesteld, advies en begeleiding te vragen bij de Pauluskerk in Rotterdam. Zo dwingt hij zichzelf over zijn toekomst na te denken, en deskundige mensen kunnen hem vertellen wat wel en niet verstandig is.
We hebben door de stad gewandeld en zijn gaan eten in het Westerpaviljoen.
Het deed me pijn dat zijn toekomstkansen zo beperkt zijn. Hij moet zich maar zien te redden en er is niemand – ook ik niet – die hem voor langere tijd een bestaansminimum kan bieden. Hij beschouwt mij echt als zijn vriend, maar het is een ongelijkwaardige vriendschap omdat zijn situatie zo heel anders is dan de mijne.
Ik hoop dat hij de komende weken zijn toekomstdromen maar ook zijn kwaliteiten voor zichzelf kan verwoorden, en dat hij – met deskundige hulp – een goede beslissing zal nemen over zijn concrete stappen: naar Liberia terugkeren (wat hij nu per se niet wil en misschien ook niet mag) of naar een ander Europees land gaan in de hoop daar als illegaal met rust gelaten te worden…en misschien nog wel ooit gelegaliseerd te worden.
Wat me zo raakt, is dat wij elkaar kunnen ontmoeten. Het is dus mogelijk om dat enorme verschil in leefsituatie, culturele achtergrond en toekomstperspectief te overbruggen. We hebben ongedwongen bij elkaar kunnen zijn, hebben veel gelachen maar ook het zware onderwerp van ‘werken aan zijn toekomst’ besproken.
Ik ben hem dankbaar voor deze ontmoeting.