[Vorig bericht: "Bericht uit de marge"] [Volgend bericht: "Burn-out"]
10/01/2006: "Securalisatie een dreiging?"
Het woord ‘secularisatie’ valt nogal eens.
Vaak wordt daarmee bedoeld dat de naam van God publiekelijk steeds minder wordt uitgesproken. Ook wordt het woord vaak verbonden met verminderde belangstelling voor de kerken en met een teruggang in religiositeit.
Ik zie het niet helemaal zo.
‘Securalisatie’ houdt volgens mij in dat mensen zich meer op ‘de wereld’ en op ‘het wereldse’ gaan richten. Dat kwam natuurlijk altijd al voor, maar de laatste vijftig jaar is het door de toegenomen welvaart in West-Europa de gewone oriëntatie geworden.
Daarmee is nog niet gezegd dat God ineens afwezig is.
Juist in sociale contacten en activiteiten, juist in ons werken aan de wereld of in ons aanwezig-zijn in de wereld, is Hij er en kunnen we zijn aanwezigheid ervaren.
In de kerk richten we ons ook meer op de wereld om ons heen.
De vreugde en hoop, het verdriet en de angst van de mensen in deze, ònze wereld, zijn ook de vreugde en hoop, het verdriet en de angst van de mensen die samen de kerk vormen.
Minder religieus zou ik dat niet willen noemen.
En wie buiten de kerk bezig is met de zin van haar of zijn leven, is met religieuze vragen bezig.