[Vorig bericht: "Een feestelijke dag"] [Volgend bericht: "De show stelen"]
02/02/2006: "Werk dat niet gezien wordt"
Wie kent dat nou niet:
je doet erg veel moeite om te zorgen dat elke keer weer het brood op tafel staat en het warm eten, je zorgt voor de was of – iets heel anders – houdt de administratie bij van een vereniging…en het lijkt wel of niemand het in de gaten heeft.
In het ergste geval krijg je zelfs kritiek, als je het niet helemaal goed doet (in de ogen van anderen).
Het wordt alleen nog maar moeilijker als je merkt dat anderen wel aandacht krijgen:
de mensen die in de schijnwerpers staan, die beleid ontwikkelen en uitdragen, die in de media geciteerd worden, die applaus krijgen omdat ze een evenement goed georganiseerd hebben. Vaak worden ze er nog eens heel goed voor betaald ook.
Komen die verschillen in aandacht en applaus ook bij fraters voor?
Zeker.
De meeste dingen die in de maatschappij voorkomen, komen ook bij ons voor. En dit is er een van.
Het is heel wat om een project (bijvoorbeeld Elim in Tilburg-West of het aidsproject in Oyugis, Kenya) te bedenken, op te zetten en te leiden. Het vereist creativiteit, inzet en discipline om daar je schouders onder te zetten.
Onmisbaar daarbij zijn de vele – schijnbaar ‘kleine’ – diensten als de zorg voor brood en warm eten, het ontvangen van de gasten, het schoon en netjes houden van de gebouwen en de tuin, het bijhouden van de administratie, de receptiewerkzaamheden enzovoort.
Bij fraters zie je dat ze een mengeling van deze werkzaamheden doen: zowel het creatieve en leidinggevende werk als de noodzakelijke ondersteunende taken.
Natuurlijk zijn er wel accentverschillen.
Ik vind dat ook goed. Niet iedereen heeft het talent om een project op te zetten of te leiden. Niet iedereen is muzikaal begaafd of heeft onderwijskundige kwaliteiten.
En als je wel zulke talenten hebt, moet je ze kunnen ontwikkelen en gebruiken…dat kost tijd en energie en die kun je niet gebruiken voor ondersteunende taken.
Belangrijk vind ik het dat ieder gewaardeerd wordt om wie hij is en – maar pas in de tweede plaats – om wat hij doet.
Ook onze Leefregel ademt deze geest. Het belang van vakbekwaamheid, van een degelijke en correcte dienstverlening wordt erin vermeld. Daarnaast wordt echter de onmisbaarheid van werk in huis – dat vaak weinig opvallend is – onderstreept.
Dit alles geldt natuurlijk niet alleen voor fraters, maar voor iedereen die meewerkt aan een project als bijvoorbeeld Elim.
Wat dit voor mij betekent? Schrijf ik hier een politiek correct verhaal neer dat niet klopt met mijn eigen leven?
Dat zou niet goed zijn! Ook ik heb zulke ‘weinig opvallende taken’ die eenvoudigweg moeten gebeuren. Daarnaast is er het werk dat me beter ligt en waar ik ook eerder over vertel of schrijf.
Ik zoek steeds weer naar een goede balans tussen die twee. Maar wie herkent dat niet?