[Vorig bericht: "Werk dat niet gezien wordt"] [Volgend bericht: "Bal masqué"]
03/02/2006: "De show stelen"
Gisteren hadden we dakdekkers in huis…of beter gezegd: op het huis.
Om drie uur dronken ze koffie met ons.
Eén van hen vroeg: “Wat is dit voor een huis?”
Ik vertelde dat hier fraters wonen, wat fraters zijn en hoe ons leven er in grote lijnen uitziet. Ook dat je in Nederland niet zo vaak meer hoort dat mensen frater worden, maar dat het in Kenya en Indonesië anders is. Daar melden zich elk jaar weer jonge mensen die zich bij onze congregatie willen aansluiten.
De mannen brachten het gesprek op de welvaart in Nederland. Zij vonden dat de jaloezie is toegenomen en dat heel wat mensen – soms krampachtig – proberen om hetzelfde (of nog iets meer) te hebben als hun buren of collega’s.
“Ik gebruik de auto zo weinig mogelijk,” zei de een, “op veel plaatsen kan ik ook met de fiets of te voet komen.” – “Ik heb niet eens een auto,” zei de ander, “maar met de brommer kom ik vaak ook wel waar ik wezen wil.”
Ik voelde dat ik op dat moment geraakt werd. Geraakt door hun eerlijkheid en hun authenticiteit.
Het gaat er mij niet om dat we geen auto zouden moeten rijden. Zelf maak ik ook gebruik van een auto van de congregatie, wanneer dat nodig of gemakkelijk is. Daarnaast neem ik zoveel mogelijk de fiets.
Wat ik mooi vond aan die mannen, is dat ze zichzelf konden zijn. Zonder verbetenheid of jaloezie konden ze hun beperkingen onder ogen zien, en zeggen dat ze zich daarmee goed konden redden.
En ze konden echt blij zijn met de koffie, blij dat ze gezien werden, dat ze vanuit de kou even in de warme huiskamer mochten zitten.