[Vorig bericht: "Te veel geloofsbelijdenis"] [Volgend bericht: "Vrijheid van belediging?"]
17/02/2006: "Is geloof wel mogelijk?"
Die vraag kan opkomen bij wat ik gisteren schreef.
Het is mogelijk, als ik de ondertoon durf te horen.
Die ondertoon zegt: kom mijn ongeloof te hulp…, uit de diepte roep ik tot U…, laat me niet vallen!
Er zit iets in ons dat moeilijke vragen stelt, juist op momenten dat we ons stevig willen uitspreken en bijvoorbeeld zouden willen zeggen, met grote stelligheid: ik gelóóf…
Dat iets mag je – weer volgens Kees Waaijman, die woensdagavond bij ons was – best ziel noemen…en in die ziel zit veel wat wij niet zo mooi vinden, zoals ons ongeloof, onze twijfel, want waar staan we dan nog voor, waar is onze overtuiging dan, als we zoveel twijfel kennen?
In mijn eigen ervaring stelt die ziel niet zomaar moeilijke vragen…ze is gewoon lastig en zit me in de weg, juist als ik me in mijn geloof een beetje steviger ga voelen, als ik het idee krijg dat ik daarvoor wil gáán, dat ik ervoor kan stáán.
En toch houdt God juist van die ziel van ons – die zo moeilijk doet.
Wat de voorbeelden van mensen op de ‘geestelijke weg’ ons leren, is dat zo’n crisis, zo’n toestand van niet meer weten waar je aan toe bent omdat het in jezelf niet zo rustig en stabiel is, je geloof juist warmer maakt, en inniger.
En uit eigen ervaring kan ik dit bevestigen: mijn geloof is er alleen maar dankzij die ervaringen van afwezigheid ervan, van leegte en droogte, van gevoed willen worden en niet altijd smaak kunnen vinden in het voedsel dat er is, in de woorden waarvan ik vind dat ze me op zo’n moment overeind zouden moeten helpen.