[Vorig bericht: "Een open brief"] [Volgend bericht: "Het komt allemaal voor"]
28/02/2006: "Tot drie keer toe?"
Mensen komen hun afspraken niet altijd na.
Als ik voor Stichting Leergeld op huisbezoek ga, weet ik dat ik van tijd tot tijd voor een gesloten deur sta.
De klant is de afspraak vergeten of moest plotseling ergens anders heen. Het hoort bij dit soort werk dat het me overkomt. Even goed is het jammer van de tijd, want ik had ondertussen een andere klant kunnen helpen.
Ook in de gevangenis komt het voor dat een gedetineerde bezoek weigert. Hij heeft zelf gevraagd of ik kwam maar op dat moment komt het niet uit. Misschien is hij down of juist heel opstandig.
In de vrijwilligersgroepen bespreken we dit soort voorvallen.
De reacties zijn uiteraard verschillend.
Zelf ga ik gewoonlijk tot drie keer toe naar zo’n klant of gedetineerde toe. Als hij de derde keer nog niet te spreken is, neem ik aan dat hij het bezoek niet meer wil.
Te coulant? Ik ga maar na hoe ik zelf behandeld zou willen worden in een dergelijke situatie. Het is natuurlijk moeilijk om me in te leven. Ik weet vaak ook niet precies wat er aan de hand is. Maar ik stel me bij klanten van ‘Leergeld’ voor dat iemand zijn leven niet op orde heeft, wanhopig uit de (financiële en andere) problemen probeert te komen maar geen overzicht kan houden en in chaos verzandt. Of, bij de gevangenen (uitgeprocedeerde asielzoekers), dat ze geen toekomst zien, omdat er geen land is waar ze veilig heen kunnen om een bestaan op te bouwen.
Zelf heb ik ook wel eens in een situatie gezeten waarin ik was aangewezen op de mildheid en barmhartigheid van anderen.
Ik weet hoe het voelt als iemand zich dan probeert in te leven in mijn situatie, en niet meteen veroordelend zegt dat ik een afspraak niet ben nagekomen. Maar ook ken ik de houding van mensen die me erop ‘afrekenen’ dat ik me ergens niet aan gehouden heb.
Zo ben ik op mijn ‘gedragslijn’ uitgekomen. Volmaakt is die niet, maar ik houd die al enkele jaren aan en vind dat dit een reële benadering is.