[Vorig bericht: "Tot drie keer toe?"] [Volgend bericht: "Cum laude"]
01/03/2006: "Het komt allemaal voor"
Berichten in de media over armoede in Nederland of over uitgeprocedeerde asielzoekers en ‘schrijnende gevallen’ komen vaak niet bij me binnen.
Ik kan me geen concrete voorstelling maken van die mensen en van de omstandigheden waaronder zij leven. Het gezicht ontbreekt.
Het is bekend dat we dan ook niet geraakt worden, omdat we niet kunnen zien of voelen om wie het gaat.
Een bezoek onlangs aan een bijstandsmoeder maakte ineens zichtbaar en voelbaar voor me hoe financiële problemen in een gezin doorwerken. Onenigheid met het energiebedrijf over een jaarafrekening die betekende dat deze vrouw een flink bedrag bij moest betalen…een dreiging met afsluiting van de energie als niet een borgsom van 400 euro werd gestort. De vrouw heeft die 400 euro geleend, terwijl ze zich nog zó had voorgenomen geen schulden aan te gaan, omdat dat het begin van het einde is als je een bijstandsuitkering hebt. Via een rechtswinkel is ze nog met het energiebedrijf in gesprek en het blijkt helemaal niet eenvoudig voor haar om aannemelijk te maken dat die jaarafrekening niet klopt.
Het jongetje uit dit gezin wil graag op zwemles maar daar is eenvoudigweg geen geld voor. En vakantie…het gezin is al jaren niet meer weg geweest.
Een jonge Afrikaan die in Nederland zijn leven wil opbouwen, moeilijk terug kan keren naar Sierra Leone (hij zegt dat hij daar vandaan komt) en ondertussen al een halfjaar in de gevangenis zit met het oog op uitzetting…maar wanneer en waarheen? Sierra Leone laat hem niet binnen. Hij is gedeprimeerd, voelt zich minder dan een mens, eet en slaapt slecht.
Natuurlijk weet ik niet wat ik niet weet.
Ik weet niet welke informatie verzwegen wordt en hoe schrijnend de situatie nu werkelijk is. Maar als ik deze mensen ontmoet, zie ik wel hun lijden. Ze worden niet gezien, ze weten zich niet bemind…ze worden vaak achtervolgd door instanties die hen koel en zakelijk benaderen. Er wordt soms behoorlijk inbreuk gemaakt op hun privé-leven. Met de beste bedoelingen overigens (om schulden te voorkomen) maar het gebeurt wčl.
Zo’n krantenartikel of item op televisie krijgt ineens een andere lading als ik bij zo iemand zit. Ik kan zo koel niet meer zijn want ik raak emotioneel bij die persoon betrokken.
Het gevaar van die betrokkenheid zie ik ook wel: dat de emoties de boventoon gaan voeren en iedereen maar zijn zin moet krijgen. Toch is het óók gevaarlijk om er emotieloos naar te kijken.