[Vorig bericht: "Bij de Bron"] [Volgend bericht: "Woestijndag"]
07/03/2006: "Stukgelezen?"
Sommige teksten zijn zo vertrouwd dat ik ze maar met moeite ter hand neem.
Zo kwam ik vanmorgen terecht bij Psalm 23: De Heer is mijn herder. Een tekst waarvan ik dacht: “Die heb ik al zo vaak gezien, die heb ik stukgelezen.” (zoals je een lied ook stuk kunt zingen)
Toen gebeurde het.
Ik voelde dat de psalm over mijn leven gaat.
Het klinkt zo optimistisch en bijna overdreven vroom: “De Heer is mijn herder, mij ontbreekt niets…”
Maar iets verderop wordt de toon anders: “Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis…” Dat is óók ons leven: dat het niet altijd meezit, dat we soms stevig balen en zelfs geen licht meer zien.
Dan komt het moeilijkste: in die diepe duisternis ervaart de schrijver van deze psalm “Ik vrees geen kwaad, want U bent bij mij.”
Dat is nogal een uitspraak! In diepe duisternis – dus als je werkelijk geen licht meer ziet – kunnen zeggen: ik ben niet bang want U (die ik helemaal niet zie, niet kan aanraken) bent bij mij.
Waar haal je dat vandaan?
Ik kan alleen voor mezelf spreken.
Het onderhouden van een relatie met de Heer vind ik niet eenvoudig. Toch wil ik in zo’n relatie staan en van daaruit leven. Door gebed en het lezen en overwegen van een Schrifttekst, elke dag weer (ook als ik er geen zin in heb), houd ik een band met Hem, zelfs wanneer ik dat niet meer voel.
In perioden van duisternis – en wie kent ze niet? - merk ik dan dat ik toch niet alleen ben, me niet alleen voel. Dat gevoel is er niet altijd maar het komt wel telkens weer op.
Als ik het vergelijk met de tijd waarin ik niet zo bewust en niet dagelijks de relatie zo onderhield: dan waren toen de perioden van ‘duisternis’ zwaarder, dieper, eenzamer. Beredeneren en verklaren kan ik het niet, maar ik voel wel dat het zo is.