[Vorig bericht: "Twee aan twee"] [Volgend bericht: "Moslima en frater"]
15/03/2006: "Samen-leven: moeilijk?"
Twee aan twee optrekken – waarover ik gisteren schreef: je kunt je afvragen of dat nu echt zo weldadig is. Is het niet gewoon hartstikke moeilijk?
En voor fraters en degenen die als huisgenoten ons leven zo veel mogelijk delen is het niet eens zo dat we twee aan twee optrekken, maar dat we in communiteiten leven van vier of vijf personen, en soms nog heel wat meer.
Hoe doe je dat, met mensen die je niet eens hebt uitgekozen?
Ik kan alleen maar bevestigen dat ik het inderdaad moeilijk vind. Maar dat ik ook veel ontvang door het samen-leven in een communiteit, en dat het mijn ‘investeringen’ in het communiteitsleven (tijd, energie, aandacht) ruimschoots de moeite waard maakt.
Ik vind het verrijkend om deel uit te maken van een communiteit met heel verschillende mensen, en mijn persoon te kunnen verbeteren en bij te kunnen schaven door het onderling contact. Ik heb dat nooit zo gekend voordat ik frater werd, want ik had mijn eigen, ‘privé’-leven waarin ik me veilig kon terugtrekken, en daarbuiten was het werk, waren familie en bekenden.
Nu is er ook wel een zekere privacy, maar ‘vluchten kan niet meer’: we zijn hier in huis op elkaar aangewezen. Meningsverschillen, spanningen, teleurstellingen in elkaar zijn niet te ontgaan. We willen en moeten het met elkaar zien te redden.
Het mooie is dat dat ook lukt.
De goede wil is er en we weten elkaar steeds weer te vinden. We hebben een gezamenlijke zending: Elim te laten bloeien als een plaats van christelijke spiritualiteit, ook voor degenen die daar helemaal niet zo vertrouwd mee zijn. Daarin trekken we met elkaar op en het bindt ons.
Het klinkt misschien vreemd, maar toch komt die zending niet op de eerste plaats in ons leven. Voorop staat dat we samen-leven als medebroeders en dat ieder van ons het goed maakt. We weten dat dit het fundament is van ons leven. De zending die we hebben – en die belangrijk is voor ieder van ons – kan ook alleen werkelijkheid worden als dat fundament stevig is.
Begrijpen wij elkaar dan altijd en zijn we ‘één van hart’?
Nee, dat kan ook helemaal niet. Het is onmogelijk dat ik precies aanvoel wat in mijn huisgenoten omgaat. De ander is een mysterie.
Wel vind ik het heel bijzonder en zelfs wonderlijk om te mogen ervaren dat we allemaal verbonden zijn met Hem, de Heer van alle leven. Dat te weten en te voelen van de anderen maakt onze verbondenheid voor mij tastbaar, ook al begrijp ik niet altijd wat er precies in ieder van hen leeft. En dàt zou ik toch best ‘één van hart’ willen noemen.