[Vorig bericht: "Samen-leven: moeilijk?"] [Volgend bericht: "God op de kabel?"]
24/03/2006: "Moslima en frater"
Gisteren voerde ik een gesprek met een jonge moslima.
Het was het vervolg op een ontmoeting van eind januari met haar en haar moeder, klant van Stichting Leergeld. In de tussentijd waren we het contact een tijdje kwijt geraakt, omdat deze jonge vrouw voor haar opleiding naar het buitenland was geweest.
Haar moeder spreekt nauwelijks Nederlands en volgt momenteel de verplichte taallessen. Dat is nogal een overgang, omdat ze analfabeet was en nu Nederlands leert lezen en schrijven.
Die moeder is een alleenstaande ouder met vier kinderen thuis en leeft van een bijstandsuitkering. Ze kan maar heel moeilijk zaken regelen zonder de hulp van haar oudste dochter – die niet meer bij haar thuis woont en die ik gisteren weer heb gesproken.
Ik heb die dochter ermee gecomplimenteerd dat ze voor het gezin opkomt. Dat ik het niet charmant vind dat ze zes weken niets van zich heeft laten horen, weet ze ook. Ik ben er inmiddels een beetje aan gewend geraakt dat in sommige gezinnen niet de orde heerst die ik zou wensen, en denk ondertussen maar aan haar broer en zussen voor wie het belangrijk is dat ze aan sport kunnen doen: behalve de lichamelijke opvoeding die ze daarmee krijgen, is er ook het sociale aspect van sport.
Tegen het einde van het gesprek kwam een vraag die klanten van Stichting Leergeld me wel vaker stellen: “Heb je ook kinderen?”
Tot mijn verrassing bleek ze vrij aardig te weten wat een frater zo ongeveer is, want ze vroeg: “Je bent dus monnik?” Ik hoefde nog maar een korte uitleg te geven over het verschil tussen contemplatieve religieuzen (bij wie het accent ligt op het gebed, dat voor hen de ‘hoofdtaak’ is) en actieve religieuzen (die werkzaam zijn in de samenleving maar voor wie eveneens geldt dat hun relatie met God de basis vormt voor hun leven en daarmee ook voor hun werk).
“Jullie hebben ook een mooi geloof,” zei ze en we spraken even over wat we als moslims en christenen gemeenschappelijk hebben. Het was voor mij weldadig om te voelen dat voor elk van ons beiden de eigen religieuze traditie zo belangrijk en dierbaar is, en dat we dat bij elkaar konden herkennen en waarderen. Even waren de papieren voor Stichting Leergeld heel ver weg.