[Vorig bericht: "Moslima en frater"] [Volgend bericht: "Het leven vieren"]
25/03/2006: "God op de kabel?"
In onze samenleving leeft er een groot verlangen naar houvast en zin.
Het Woord van God kan een antwoord zijn op dat verlangen.
Maar hoe kun je dat Woord ontvangen, hoe kun je het laten binnenkomen? Vaak staat het ver af, is het taal die ontoegankelijk is. Heeft dat nog wel iets met mijn leven te maken?
Ik heb eerst een antenne of kabelaansluiting nodig om het te kunnen ontvangen.
Voor ons, mensen van deze tijd, is het helemaal niet vanzelfsprekend om open te staan voor het Woord van God, de Schrift. Waarom zouden we? We zijn toch autonome mensen?
We richten zelf ons leven in, hebben het daar razend druk mee… of misschien voelen we ons buitengesloten, hebben we geen werk en leven we in een moeizaam contact met allerlei instanties.
Om open te kunnen staan voor het Woord dat Hij tot ons spreekt, is het nodig dat we eerst een elementaire leerschool doorlopen: de figuur van Christus leren kennen en leren vertrouwen, met vallen en opstaan. Daar kunnen we elkaar bij helpen door samen te komen op plekken die een oase zijn, waar we echt christelijk leven kunnen ervaren, waar we gesterkt van kunnen terugkeren.
Dit zijn niet mijn eigen woorden, al onderschrijf ik ze wel. Ze komen uit een interview met Lode Aerts, die in het bisdom Gent (België) verantwoordelijk is voor opleiding en vorming. Het interview is te vinden in het blad ‘Tertio’ van 22 maart.
Zelf heb ik in die autonomie en die drukte die hij noemt, niet het antwoord gevonden op mijn verlangen.
Dat verlangen heb ik overigens nog steeds. Ik kom elke dag weer mijn dorst lessen aan woorden uit de Schrift, alleen gelezen of samen met anderen, en enkele keren per week in de eucharistie. Verder is het leven in gemeenschap elke dag weer een bron waaraan ik die dorst kan lessen, en ik weet uit ervaring hoe belangrijk die gemeenschap, dat met-elkaar-optrekken voor me is.