[Vorig bericht: "Barmhartigheid: los verkrijgbaar?"] [Volgend bericht: "Ongeloof typisch West-Europees"]
11/04/2006: "Zending in de kerk"
Vanmorgen spraken we in onze communiteit over een tekstgedeelte uit onze Leefregel.
Eén zin daaruit sprak me bijzonder aan:
“Wij hopen zo te mogen leven dat anderen uitgenodigd worden, zich bij ons te komen aansluiten omwille van onze zending in de kerk.”
Onze zending in de kerk…daar gaat het om in ons leven.
Wat houdt die in?
Als eerste facet van onze zending zie ik: communiteit-zijn, samen-leven in een groep van fraters (en eventueel ook anderen) terwijl we elkaar niet hebben uitgezocht. Dat doen we als religieuze gemeenschap, dus niet alleen maar als een aantal individuen die gezelligheid zoeken. Integendeel: het religieuze is juist de ‘bodem’ die we gemeenschappelijk hebben, het is voor ieder van ons het centrum van ons leven. Dat maakt het samen-leven van zo verschillende mensen naar mijn mening mogelijk.
Maar er is ook de taak ‘naar buiten toe’. Voor ons hier, in Elim, is dat: samen met anderen deze plaats levend houden als plaats van bezinning en rust, als plaats waar je jezelf mag zijn en de diepste vragen over jezelf mag stellen zonder dat dat gek wordt gevonden. Toch is het geen plaats waar zwaarte heerst: met elkaar vieren we hier ook het leven.
Wat ‘vieren’ betreft: dat gaat vandaag op een bijzondere manier voor me op, omdat ik jarig ben. Ik heb al heel wat gelukwensen mogen ontvangen en het is een bijzondere dag voor me.