[Vorig bericht: "Het leven is goed"] [Volgend bericht: "Levenslust"]
01/05/2006: "Radicaliteit"
Soms hoor ik mensen spreken over radicale keuze, radicaliteit, ‘ergens voor gaan’.
Het woord ‘radicaal’ roept bij mij een associatie op met omverwerping van het bestaande, revolutie, alles anders enzovoort.
Toch hoeft dat niet.
‘Radicaal’ betekent eigenlijk niets anders dan: tot de wortel gaand, geheel en al, volkomen.
Bij een keuze voor het volgen van Jezus, een leven volgens het evangelie, betekent het dus: daar helemaal voor gaan, dat centraal stellen in je leven, vanuit je relatie met Hem leven.
Dat is in mijn ogen radicaal.
Zo’n leven kun je ook leiden zonder veel ophef en drukte.
Het gaat er maar om of je werkelijk vanuit je relatie met Jezus wilt leven, of je die echt centraal stelt. En dat kun je volgens mij wel aan iemand zien.
Zijn christenen dan volmaakt?
Verre van dat!
Zelfs de apostelen reden nogal eens een scheve schaats, bijvoorbeeld Petrus toen hij zei dat hij Jezus niet kende, maar ook toen hij met het zwaard in de hand Jezus en zijn leer wilde verdedigen.
Wel is essentieel dat christenen erkennen dat ze onvolmaakt zijn, dat ze mensen zijn met beperkingen. Dat zie je ook bij Petrus en andere grote ‘heiligen’ terug: ze maakten fouten maar zagen dat wel in.
Tenslotte: hoe je heel radicaal vanuit het evangelie kunt leven zonder ophef en drukte, heeft de onlangs overleden ‘volksschrijver’ Gerard Reve naar mijn idee goed verwoord in het gedicht:
ROEPING
Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar
verlamde oude mensen wast, in bed verschoont,
en eten voert,
zal nooit haar naam vermeld zien.
Maar elke ongewassen aap die met een bord: dat hij
vóór dit, of tegen dat is, het verkeer verspert,
ziet 's avonds reeds zijn smoel op de tee vee.
Toch goed dat er een God is.
Zo zijn er veel van die onbekende mensen, die met hun barmhartigheid de wereld dragen.