[Vorig bericht: "Een rijke traditie"] [Volgend bericht: "Waar gaat het nu echt om?"]
26/05/2006: "Echtheid"
Vanmiddag hoorde ik iemand zeggen: “We vinden onszelf helemaal niet mooi. Met ons uiterlijk zijn we niet tevreden, met onze prestaties niet, enzovoort. Heb je je eigen stem wel eens opgenomen en afgeluisterd? Afschuwelijk toch! Wij zitten daarmee.
God niet, die zit er helemaal niet mee! Die houdt van ons zoals we zijn."
Het is de centrale boodschap die ik in de christelijke spiritualiteit van onze tijd steeds weer tegenkom. Zodra je aan je eigen bestaansrecht gaat twijfelen (ben ik wel mooi genoeg? ben ik wel goed genoeg?), wijk je eigenlijk af van het spoor van de spiritualiteit. Want de kern van spiritualiteit, en zeker van de christelijke, is: “wees er!”
En dat terwijl zoveel stemmen in onze maatschappij lijken te zeggen tegen mensen: “wees er niet!”, om allerlei redenen.
Merkwaardig eigenlijk, dat het ons zoveel moeite kost onszelf mooi te vinden.
Spannen we ons daarom zo in om gewaardeerd en geprezen te worden, om ons bestaansrecht te ‘verdienen’?