[Vorig bericht: "Kloosterkaravaan en Leefregel"] [Volgend bericht: "En ik sta op..."]
28/10/2006: "De grote stilte"
Vandaag heb ik de film ‘De grote stilte’ gezien, over het leven van de kartuizer monniken in de Franse Alpen.
Hij duurde twee uur en drie kwartier, maar bleef me tot het einde boeien.
Wat ik er zo bijzonder aan vond?
Ik werd echt getroffen door de toewijding van deze monniken aan God, zoals die in de film tot uitdrukking werd gebracht. De relatie met Hem staat centraal, en dat is wat me zeer aanspreekt en wat ik ook zelf wil beleven, elke dag weer.
Het leven van ons, fraters, ziet er anders uit omdat onze congregatie anders van aard is dan de orde van de kartuizers. Maar natuurlijk is het zoeken van God aan ons gemeenschappelijk, alleen is de weg waarlangs we dat doen anders.
En het kan niet anders of veel Godzoekers herkennen in deze film iets van hun weg met Hem.
Reacties: 2 reacties : bekijk reacties >>>
op dinsdag, 31/10/06 reageerde fr. Paul:
Frater-zijn houdt voor mijin: werkzaam zijn in de wereld vanuit mijn relatie met Hem. Het onderhouden van die relatie is wezenlijk, anders blijft alleen nog de actie (het werken) over, maar is het niet meer religieus gefundeerd.
Wat de monniken in de film - en in het algemeen alle contemplatieve monniken en zusters - voor mij betekenen, is dat zij een teken zijn in deze wereld. Een teken dat het mogelijk is en geluk kan brengen als je je hele leven wijdt aan je relatie met Hem, vooral door te bidden en te mediteren, samen en in stilte. Het houdt mijn eigen ideaal hoog, dat ik naast alle actie óók voldoende ruimte maak voor het bidden en mediteren.
op maandag, 30/10/06 reageerde Anneloes:
U schrijft: "alleen is de weg waarlangs we dat doen anders"
Die verschilt inderdaad heel sterk. Ik heb de film een tijdje geleden ook gezien, en vond het een hele boeiende film, en ik vond de stilte ook heel lekker, maar het stoorde me toch wel dat ze hun leven in dienst stellen van Jezus en zich vervolgens ver weg van de mensen 'opsluiten' en hun mond dichthouden.
Het kwam mij, als ik heel eerlijk ben, nogal zelfzuchtig over. Het ging alleen over hun eigen relatie met god, en laat de rest van de mensen maar zitten. Ik neem aan dat ze wel voor de hele mensheid bidden, maar ze zouden zoveel meer kunnen doen (lijkt me).
Hoe keek u daar tegenaan? Ook vanuit uw eigen frater-zijn?
