[Vorig bericht: "2006 tikt weg"] [Volgend bericht: "Driekoningen"]
05/01/2007: "Saaiheid"
De afgelopen dagen zijn er in Elim geen spectaculaire dingen gebeurd.
Morgen zal dat anders zijn, omdat dan Driekoningen gevierd wordt. Ook is Caspar morgen jarig. Inderdaad…zijn naam heeft hij ontleend aan een van die legendarische wijzen of koningen uit het oosten.
Waar houdt een frater zich zo mee bezig op ‘rustige’ dagen?
Ons programma-aanbod onder de aandacht brengen van mensen die ons kennen. Het blijkt dat een aantal van hen het op prijs stelt om een mailberichtje te ontvangen over een cursus of lezing die bij ons verzorgd wordt.
Inkopen doen voor morgen.
Met Albert bijpraten al lopend door het Wandelbos.
Deelnemen aan de uitvaartdienst voor frater Lucidius Pijnenburg.
Samen met Caspar de film ‘Into Great Silence’ nog eens bekijken, als voorbereiding op een dag die we rond deze film verzorgen op 3 februari.
De financiële administratie bijwerken.
Aanmeldingen voor cursussen registreren.
En gelukkig ook…met Katharsis repeteren!
Deze week kwam ik in een boekje over kloosterleven een uitspraak tegen van een zuster die in een abdij woont. Zij zegt dat het er in haar bestaan op aan komt, het uit te houden in de saaiheid. Je kunt die niet ontlopen, je kunt niet meer weg, als je definitief voor het kloosterleven hebt gekozen.
Het is een uitspraak die me nogal negatief in de oren klinkt, maar bij doorlezen en doordenken zie ik er toch wel iets in.
Het is zo menselijk om weg te vluchten van onszelf, van wie we werkelijk zijn, met onze mogelijkheden čn beperkingen.
Dat wegvluchten doen we graag in spectaculaire dingen: lawaai, spanning, sensatie. Eigenlijk moet alles leuk zijn.
Als frater ken ik die drang ook maar al te goed. Er is om ons heen ook zoveel te vinden dat leuk en opwindend is en afleiding biedt.
Begrijp me goed: ik pleit er niet voor om saaiheid aan te prijzen.
Wel is het waar dat ons leven voor het grootste deel bestaat uit helemaal niet zo spectaculaire, bijzondere, in het oog lopende dingen. Saaie dingen, als je ze zo wilt noemen.
Als saaiheid verwerpelijk is en ontvlucht moet worden, betekent dat eigenlijk dat je een groot deel van je leven niet echt leeft. Dat kan toch niet waar zijn!
Ik ben nog steeds aan het leren om het leven te nemen zoals het is en niet voortdurend te proberen daar verandering in te brengen. Het schept zoveel onrust als ik steeds maar weer elk moment van verveling moet compenseren met iets leuks, iets spannends.
Is onze generatie van X’ers misschien te veel gewend geraakt aan het idee dat je elke teleurstelling, elk naar gevoel meteen moet verdrijven?
Ondertussen kijk ook ik uit naar de hoogtepunten, naar datgene wat leuk is en bijzonder, zoals Driekoningen morgen. Ik wil alleen niet vergeten te leven op al die andere momenten, waar dit er een van is, die er niet zo uit springen.
Er moet onder de lezers iemand zijn die het hier helemaal mee oneens is. Ik ben benieuwd naar je reactie!