[Vorig bericht: "Wandelen rond Weert"] [Volgend bericht: "Gala"]
20/01/2007: "Bij de les gehaald"
Morgen hebben we als Elim-communiteit een recollectiedag. Dat betekent dat we tijd vrij maken om stil te staan bij de kern van ons bestaan. Waar draait het om en sta ik daar in mijn dagelijks leven voldoende bij stil?
Om ons voor te bereiden hebben we enkele teksten gekregen.
Ik word getroffen door vier cursief afgedrukte uitspraken:
- Het belangrijkste is niet wat wìj zeggen, maar wat God zegt in ons en door ons.
- Liefde moet actie worden en die actie is dienst.
- Wij hebben nood aan een leven van gebed om te kunnen geven.
- Wij hebben nood aan een leven van offer.
Het zijn woorden die me wakker schudden.
Luister ik in het leven van alledag eigenlijk wel voldoende naar Hem of ben ik veel meer bezig met de zelf bedachte plannen die ik zo goed vind? Laat ik de liefde die in mij is – en die in ieder mens is – uitvloeien in ‘actie’, of zijn mijn acties goed bedacht en beredeneerd maar komen ze niet uit mijn hart?
Hoe staat het met mijn gebedsleven? Voedt me dat? Alleen dan kan ik zelf iets geven.
Zorg ik dat ik niet leeg gezogen word door al die ‘acties’ die ik zo noodzakelijk vind?
En dat ‘leven van offer’? Het woord ‘offer’ alleen al doet me gruwen. Het klinkt weinig uitnodigend, eerder zwaar en haast ongezond. Maar toch…is het goed om soms een weg te gaan of een opdracht te vervullen die niet bepaald aangenaam is, die me niet zo ligt. Niet om er zelf aan onderdoor te gaan, dat soort ‘opoffering’ lijkt me inderdaad ongezond. Wel om bijvoorbeeld eens een bezoek af te leggen waar ik tegen opzie of dat me helemaal niet goed uitkomt…omdat ik voel dat het is wat me te doen staat. Of om een opdracht aan te nemen die me nu niet direct op het lijf geschreven is.
Het leven van gebed kan dan helpen om het evenwicht te vinden, te bepalen waar ik te veel van mezelf vraag…en waar het juist alleen maar eens goed is dat ik uit mijn eigen patroon van plannen en bedenksels gehaald word.
Waar het in mijn leven om gaat, is in de eerste plaats: dat Hij mij roept.
Hij roept me om voluit te leven, naar het voorbeeld van Jezus, die voluit leefde maar daarmee niet de gemakkelijkste weg ging. Roeping is niet alleen iets van fraters, zusters of priesters.
God roept ieder mens tot voluit leven.
Hoe dat er concreet uitziet, is bij ieder anders.
Dit is een weg van vallen en opstaan. Niemand wordt geboren met een haarscherp inzicht in die weg en niemand weet altijd precies welke keuze hij moet maken.
Er is één voordeel: in een leven van gebed kun je je keuzes aan Hem voorleggen en dat kan de druk wat wegnemen.
Pas later, bij het verder lezen in die teksten voor de recollectiedag, viel het me op dat de vier cursief afgedrukte uitspraken van Moeder Teresa afkomstig zijn.
“Ik had het kunnen weten…”, bedacht ik meteen.
Zij slaagt er – ruim negen jaar na haar dood – nog steeds in om mij bij de les te halen.