[Vorig bericht: "Avondgebed voor Tilburg"] [Volgend bericht: "De monnik"]
18/02/2007: "Ik krijg hem nog wel"
“Bemin je vijanden. Wees barmhartig zoals je hemelse vader barmhartig is”.
Dat is de krasse taal die in het evangelie van vandaag te lezen is.
Ik moet bekennen dat deze woorden me vertrouwd zijn – zolang al hoor ik ze in de kerk voorlezen of kom ik ze tegen als ik in het Nieuwe Testament lees.
Die vertrouwdheid maakt me minder scherp. Ik denk al gauw: “Dat weet ik wel, dat is bekend.” En wie loopt daar nu niet bij zichzelf tegenaan?
Maar...wat staat er eigenlijk?
Van mij wordt gevraagd dat ik mensen die helemaal niet aardig voor me zijn, die me zelfs allerlei kwaad toewensen of aandoen, ‘bemin’.
Wat betekent dat ‘beminnen’? Dat ik ze aardig ga vinden en zelfs vriendschap met ze sluit, is te veel gevraagd. Zo werkt dat niet. Hooguit zie je zoiets in een Hollywood-film waarin het onmogelijke werkelijkheid wordt.
Ik denk dat het gaat om het ‘gunnen van het leven’ aan die vijanden. Natuurlijk mag ik voor mezelf opkomen, dat moet ik zelfs. Maar het is een hele kunst om het daarbij te laten. Voor ik het weet, schiet ik door en laat ik mijn woede of verontwaardiging de vrije loop. Dat leidt tot primitieve reacties in de sfeer van vergelding.
Dat dit in het groot gebeurt, ver weg, is gemakkelijk te herkennen. Nog comfortabeler is het om daarover te praten, te zeggen dat die strijdende partijen om de tafel moeten.
Maar in het gewone leven van mijzelf, in Nederland, vandaag en morgen?
Hoe ga ik om met moeilijke relaties, wrijvingen, spanningen, die kunnen escaleren? Hoe belangrijk vind ik mijn ego daarin en hoe zorg ik dat ik ook niet helemaal ondergesneeuwd word?
Daarvan kan ik niet zeggen: “Zó pak je dat aan”. Het is een kwestie van zoeken, van blijven proberen, van vallen en opstaan.
Daarom vind ik het belangrijk om het Nieuwe Testament te blijven lezen en me ernaar te blijven richten in het dagelijks leven.