[Vorig bericht: "Frater Andreas"] [Volgend bericht: "Een vader en twee zonen"]
16/03/2007: "Hoor Israël!"
Soms is het moeilijk om met bijbelteksten bezig te zijn.
Zelf ken ik die ervaring, maar ook mensen die in Elim komen voor een meditatie, zijn wel eens teleurgesteld. De tekst van die meditatie zegt hun op dat moment niets. Ze krijgen het gevoel met lege handen weer naar huis te moeten gaan.
Wat we allemaal herkennen is, dat wij, mensen, verlangen.
Naar licht bijvoorbeeld, naar loskomen van alles wat in het leven tegenzit. Dat verlangen is niet onzinnig of verkeerd (iets wat je overigens wel hoort beweren: “Ach, die kinderlijke verlangens, vergeet die toch!”). Maar het wordt niet altijd vervuld op het moment dat wij het graag zouden willen (en soms zelfs gedurende lange tijd niet).
Wat moet je dan nog met de Bijbel?
Wat staat en blijft staan, is zijn belofte, zijn toezegging: Hij, de God van Israël, spreekt tot ons, zegt ons iets toe, belooft ons iets. Ook al valt het me moeilijk om ernaar te luisteren, die belofte is er, God is er, te midden van alles wat me niet aanstaat.
In het Oude Testament lezen we de oproep aan de Israëlieten: “Hoor Israël!” Dàt is het essentiële: dat je hoort, dat je blijft luisteren, door alle tegenslag heen.