[Vorig bericht: "Paastijd"] [Volgend bericht: "Wie weet waar Elim ligt?"]
19/04/2007: "De hel"
“Gelooft u in het bestaan van de hel?” vroeg een protestantse PABO-student me gisteren. Die was met een aantal medestudenten bij ons te gast voor een uitwisseling.
Het is een van de moeilijkste vragen die iemand me kan stellen.
De Bijbel en de katholieke traditie kennen zoiets als de hel, de eeuwige straf. Wie niet gelooft en daarnaar leeft, komt na zijn dood in die hel terecht.
Zo eenvoudig is het voor mij niet.
Als iemand zonder schuld niet gelooft, bijvoorbeeld omdat hij nooit met de wereld van het christendom in aanraking is gekomen, kun je hem dat niet kwalijk nemen.
Maar wie wel gehoord heeft van Jezus’ boodschap, misschien zelfs ooit lid van een kerk geweest is, maar niet (meer) kán geloven….? Geloof is een gave, niet iets dat we zelf tot stand kunnen brengen. Dat ervaar ik elke dag weer. Zou iemand dan voor eeuwig ongelukkig moeten worden, omdat hem die gave in dit leven niet geschonken is?
Tenslotte de moeilijkste gevallen: de misdadigers, de mensen die heel duidelijk slecht gehandeld hebben en dus niet in Gods geest hebben geleefd. Die moeten toch zeker naar de hel…? Toch vraag ik me zelfs dan af, hoe die mensen tot hun levenswijze gekomen zijn. Ik praat niet goed wat fout was, maar het zijn dan de daden die zonder meer fout waren, de dader blijft een mens van vlees en bloed met een eigen levensverhaal.
Hier zwijg ik.
Ik weet alleen maar dat aan mij het oordeel niet toekomt.
Dat laat ik aan God over.
Het gaat nu dus over het leven na de dood en het laatste oordeel.
Dat mensen in dit leven, in onze maatschappij, gestraft moeten worden voor hun misdaden, lijdt geen twijfel. Maar ook dan kijken we in ons strafrechtssysteem naar de persoon van de dader en naar zijn toerekeningsvatbaarheid.