[Vorig bericht: "Wie weet waar Elim ligt?"] [Volgend bericht: "Weg door de onvolmaaktheid"]
24/04/2007: "Over de doden niets dan goeds?"
Als bij iemands uitvaart wordt teruggekeken op zijn leven, vind ik het altijd moeilijk om te horen wat er minder goed aan was, of pijnlijk of lastig.
Hier zitten we dan, denk ik, om de overledene de laatste eer te bewijzen…en dan zoiets. Zo ben ik niet opgevoed.
Ondertussen voel ik ook wel aan dat je geen lofzang kunt houden als nabestaanden ook hebben geleden aan wat de gestorvene wel of juist niet gedaan heeft.
Bij toeval kwam ik het verhaal 'Old soldier' tegen. Het is geschreven door dominee Nico ter Linden, bekend van het huwelijk van prins Maurits en Marilčne, maar ook van de serie 'Het verhaal gaat…'
Hij schrijft dat die spreuk 'Over de doden niets dan goeds' bedoelt te zeggen dat je de doden recht moet doen, dat je in je spreken over hen integer moet zijn. Als een leven beschadigd was en met een nederlaag eindigde, dan mag dat gezegd worden. Je verdriet en je kwaadheid daarover verstoppen, zegt hij, dat kan niet goed zijn. Het bevrijdende en troostende is nu juist dat je voor het aangezicht van God je schaduwzijde niet hoeft te verdoezelen.
Wie bepaalt trouwens of een leven mislukt is of niet?
Ter Linden haalt hier instemmend het verhaal aan van de weduwe die een penning (een munt van weinig waarde, een eurocent in onze ogen) in de offerkist van de tempel wierp. Jezus zat erbij en zei dat zij het meeste gegeven had van al die mensen die er iets in gooiden. Zij had gegeven van haar armoede, en al die anderen van hun overvloed.
Ter Linden zegt hiervan: dit was in de ogen van velen een gift van niks van een mens van niks, maar Jezus zag dat dus anders.
Het verhaal van Ter Linden is niet de hoogste waarheid, maar brengt me wel op een nieuw spoor: zo had ik het nog niet bekeken.
Verder herhaalt hij wat ik al lang wist maar waar ik niet genoeg aan herinnerd kan worden: wie ben ik dat ik mag oordelen over het gedrag en het leven van anderen? Niet alles moet maar goed gepraat worden, dat werkt heel verduisterend. Als gedrag fout is, moet dat ook zo benoemd kunnen worden. Maar dan? Die mensen met dat ‘foute’ gedrag, zie ik die nog als mensen van vlees en bloed, van wie er sommigen nauwelijks de kans gekregen hebben om echt iets van hun leven te maken?