HomeWeblog fr. PaulArchiefaugustus 2007Moe van het moeten kiezen

[Vorig bericht: "Een moeilijk feest?"] [Volgend bericht: "Feest"]

22/08/2007: "Moe van het moeten kiezen"

Zo heet een boek waar ik mee bezig ben.
Het gaat over het leven in onze samenleving, aan het begin van de 21ste eeuw.
Wat raakt me erin?

Wat centraal lijkt te staan, is: zelfontplooiing, jezelf mogen zijn.
Als je echter goed kijkt, blijkt de realiteit anders. We zijn dan wel bevrijd van de autoritaire gezagsstructuren van veertig jaar geleden, maar toch…moeten we nog steeds veel.
Van wie? Dat is niet eens helemaal zo duidelijk.
We leven met beelden van hoe we eruit moeten zien, hoe we ons moeten gedragen: succesvol, actief, in je werk, in je relaties en contacten. Je moet er goed uitzien, aan je trekken komen en dat ook uitstralen.
Natuurlijk zijn dat allemaal waardevolle dingen. De schrijvers van dat boek – en ook ikzelf – beweren ook niet dat het verkeerd is om daarnaar te verlangen en daarmee bezig te zijn.

Maar toch…maakt het mensen niet gelukkig.
Er is een behoorlijke druk om op al die terreinen van het leven succes te behalen. Dat is te veel gevraagd. Het is al heel mooi als je op één bepaald terrein succesvol bent.
We overvragen onszelf en misschien ook wel elkaar.

Wat moet je hier nu mee? Terug naar de jaren vijftig?
Dat is geen reële optie. Dat we naar zelfontplooiing mogen streven (en niet meer van bovenaf opgelegd krijgen wat we moeten doen en hoe we moeten leven) is een te grote verworvenheid. Het zou niet goed zijn om die prijs te geven. Dat wil ook (bijna) niemand.

Wat dan wel?
Verbinding zoeken met jezelf: echt jezelf zijn, jezelf ‘goed genoeg’ vinden, ook al kun je niet voldoen aan alle ideaalbeelden.
Verbinding zoeken met anderen: soms zijn we die wel een beetje kwijt. Individualisme heeft veel goeds gebracht (onafhankelijkheid, emancipatie, aandacht voor het unieke van ieder individu) maar het schiet soms door in afzijdigheid, langs elkaar heen leven.
Verbinding zoeken met de Bron, die velen God noemen. Iemand die je ziet en die jou ‘goed genoeg’ vindt en zelfs meer dan dat.

Op zaterdag 13 oktober verzorg ik – samen met een andere begeleider – een dag rond ‘Samen-leven, kan ik dat?’ in de Elimgroep.
Ik denk dat dit boek me zeker kan helpen bij de voorbereiding ervan.

Reacties: 4 reacties : bekijk reacties >>>

op dinsdag, 28/08/07 reageerde fr. Paul:

Arjan,

Nee, giechelen moet ik niet om je vraag.
Uit het leven halen wat erin zit, maar wat zit er dan in?
Het leven houdt zijn geheimen verborgen, maar je ontdekt ze als je je ervoor openstelt, onbevangen. Mijn eigen ervaring is dat het najagen van 'alles wat erin zit' me krampachtig maakt en dat ik dan de rust niet meer heb om echt te leven.
Je kunt het vergelijken met een vlinder die op je kleding komt zitten als je je doodstil houdt. Maar van iemand die druk bezig is en zich krampachtig beweegt, vliegt hij weg.

op zondag, 26/08/07 reageerde Arjan:

Dag Paul,

Intrigerende vragen, ja. Volgens mij moeten we zo veel omdat we denken dat we het leven alleen ten volle leven als we 'er uit halen wat er in zit'. En dat betekent dan vooral: heel veel doen.

Wat zit er in het leven? Benieuwd of jij of je gespreksgenoten straks ook moeten giechelen om zo'n vraag.

Hartelijke groet,

Arjan

op woensdag, 22/08/07 reageerde fr. Niek:

Hallo Paul,

We reageren niet zo vaak op elkaars weblog, maar hier moet ik iets kwijt. Wat ik bij mijzelf merk is dat het meest vermoeiend de tweeslachtigheid is.
Je moet inderdaad nog steeds van alles, maar als je iets doet omdát het moet, dan wordt je als onzelfstandig afgeschilderd. Dat is volgens mij een 'wees-spontaan-paradox' en dat kan echt slopend worden.
Als ik goed in mijn vel zit kan ik er gelukkig wel mee overweg. Dan lukt het me om een duidelijke keuze te maken. Óf ik doe iets omdat het nu eenmaal moet en zit daar verder niet mee (het makkelijkste is dat als het iets is wat ik toevallig ook nog zelf wil!), óf ik bevecht wat ik zelf wil, maar wat mijn omgeving misschien anders gedacht had. Dat laatste is soms wat lastiger, maar volgens mij gaat het dan wel om de zelfontplooiing die onze tijd van ons verwacht (ook een beetje paradoxaal geloof ik).

Groet, Niek

op woensdag, 22/08/07 reageerde Mariette:

Dag Paul,

Leuk dat je over dit boek schrijft. Ik las het deze zomer.
Een zin eruit die bij mij is blijven hangen is "Het gewone is ook de moeite waard". Waarom willen we toch altijd meer/mooier/sneller?