[Vorig bericht: "In het begin"] [Volgend bericht: "Putten uit de Bron"]
17/11/2007: "Grenzen verleggen"
“Van gekken, zwervers en dronkelappen ben ik altijd bang geweest. Ik durfde ze nauwelijks in de ogen te kijken. Alles wat met psychiatrie te maken heeft, ging ik uit de weg.”
Waarschijnlijk een herkenbaar gevoel voor velen van ons.
De tekst staat aan het begin van een verhaal in het boek ‘Onder vrienden’.
Het verhaal gaat verder over deelname aan een ‘maatjesproject’ of een ‘vriendendienst’. De verteller besluit om via zo’n project regelmatig op bezoek te gaan bij een vrouw met psychische klachten. Het kost aanvankelijk moeite. Na een jaar merkt hij dat hij erdoor veranderd is. Als hij een van zijn buren tegenkomt die psychotisch is, zegt hij heel rustig: ‘Ga maar lekker slapen.” Hij beseft dat hij niet langer bang voor hem is. Een jaar eerder was hij zijn buurman uit de weg gegaan of bang weggelopen.
Wat heeft zo’n verhaal ons te zeggen?
Voor mij gaat het over het verleggen van grenzen. Iets dat je eerst moeilijk vond, kan een begaanbare weg worden. Zoals de verteller van dat verhaal van zijn angst afkwam voor mensen die op een bepaalde manier heel anders zijn, zo kunnen wij daarover heen komen.
Het heeft geen zin om jezelf daarin te forceren.
Overspannen doen, jezelf dwingen tot iets waar je niet aan toe bent, is nooit goed.
Maar geleidelijk aan een weg gaan die je eigenlijk wel wilt gaan maar waar je de tijd voor moet nemen, dat kan je verrijken – en voor een stukje ook bevrijden.
Het doet me denken aan de weg van barmhartigheid en broederschap.