[Vorig bericht: "Putten uit de Bron"] [Volgend bericht: "Kinderachtig?"]
29/11/2007: "De stem van je hart"
Wie herkent niet die vraag: hoe kan ik goed zijn voor een ander? En: hoe zorg ik dat ik mezelf daarbij niet verlies?
Het valt me op dat veel mensen hierover denken en dat soms ook durven uit te spreken, al is het niet altijd makkelijk om dat te doen. Het hangt van het gezelschap af.
Gisteravond hoorde ik iemand vertellen over het verhaal van de barmhartige Samaritaan. Die zei dat hij zich bij dit verhaal vooral afvroeg: hoe gingen ze van huis, die priester, die leviet en die Samaritaan?
Waarom liepen de priester en de leviet voorbij de gewonde man die langs de weg lag? En waarom stapte de Samaritaan van zijn ezel af om hulp te verlenen?
Je zou bijvoorbeeld kunnen veronderstellen dat ze alle drie op weg waren naar een vergadering. Daar moesten ze op tijd aanwezig zijn, bijvoorbeeld omdat ze die moesten voorzitten. En toch voelt een van de drie aan: nu moet ik ruimte maken voor die man langs de weg, dit is even belangrijker dan die vergadering.
Op andere momenten moet je natuurlijk gewoon op tijd in die vergadering zijn, maar nu even niet.
Het hangt af van je hart: hoe sta je in het leven? Ben je van binnen vrij genoeg om even je gewone patroon te doorbreken omdat je aanvoelt: het gaat nu om iets van andere orde, iets waaraan ik niet voorbij kan lopen?
Daar kan het bij barmhartigheid ook om gaan.
Maar vaak genoeg is het alleen maar heel barmhartig om wel op tijd te zijn waar je verwacht wordt en daar ook echt aanwezig te zijn.