[Vorig bericht: "Druk, druk, druk, en de duivel"] [Volgend bericht: "Herkenning"]
13/10/2008: "Niets doen"
Opmerkelijk vond ik het te lezen over oefeningen die een Vlaamse monnik, Benoït Standaert, aanbeveelt om adem te geven aan je ziel, om bij jezelf te komen.
Ik beperk me nu tot de eerste oefening:
Niets doen. Stoppen: een uur, een halve dag, een hele dag. En dat elke week weer. Niet onze dagen en weken volproppen met wat we willen of moeten. Stilstaan bij…van alles, bij mensen die op onze weg komen, bij onszelf en wat er in ons omgaat.
Het is een advies aan ons allemaal: druk met onze banen, gezinnen, vrijwilligerswerk, of wat dan ook. Het geldt ook voor mij, met mijn volle agenda.
Je hoeft geen monnik te zijn om die ruimte in je agenda te maken. En ik merk ook, als ik eens zo maar door het bos loop, dat het me goed doet. Het helpt me ook om fris aan te kijken tegen alles wat zich rondom mij afspeelt.
Toch zie ik, als ik eerlijk ben, dat het niets-doen voor mij beperkt blijft tot zo nu en dan een halfuurtje. Een hele dag niets-doen...en dat één keer per week, zie ik nog geen werkelijkheid worden. Daarvoor ben ik toch te weinig monnik. Het actieve religieuze leven ziet er immers anders uit dan dat van een monnik.
Wel hebben wij onze momenten van bezinning, van stilstaan-bij..., in ons leven, dagelijks weer. Het gaat dan om het morgen- en avondgebed, maar ook om de momenten van bezinning en gebed voor onszelf. In de Elimgroep hebben we bovendien op dinsdagavond onze meditatie.
Waar ik die tekst over Benoït Standaert heb gevonden?
In het boekje van Hein Stufkens, ‘Gelukkig zijn – De monnik als model’.