[Vorig bericht: "Tegenwind"] [Volgend bericht: "Paulus"]
13/01/2009: "Een teken uit de hemel"
We zouden het allemaal wel graag zien: een zichtbaar of voelbaar teken dat God er is, dat Hij bij ons is, dat Hij ons steunt.
Is het niet juist erg moeilijk voor ons dat we zijn aanwezigheid niet voelen, niet ervaren, dat het lijkt alsof Hij er niet is?
En speelt de wereld om ons heen daar niet op in door steeds maar vragen op te werpen als: waar is Hij dan, hoe weet je nu dat Hij bestaat, Hij laat toch nooit iets van zich horen?
Harde bewijzen kunnen we niet aanvoeren.
Dat is in de historie wel vaak geprobeerd, maar het is natuurlijk geen echt bewijs.
We spreken dan ook van ‘geloven’ in Hem, want zekerheid hebben we niet. We vertrouwen ons toe, en dat is een hele stap.
Vanmorgen viel me in het evangelie van Marcus op dat dit niet alleen maar vragen van onze tijd zijn.
In Jezus’ tijd vroegen Farizeeën Hem om een teken uit de hemel. Ook zij wilden graag een teken, een zichtbaar of tastbaar bewijs van Gods bestaan, waardoor het leven ineens een stuk eenvoudiger zou worden.
Ook zij kregen dat teken niet.
Jezus is zelfs streng tegen hen. ‘Geen sprake van’, zegt Hij, ‘jullie soort mensen kunnen nog heel lang op zoiets wachten.’
Ik denk dat Jezus zo streng was, omdat die Farizeeën zich niet wilden toevertrouwen aan God, aan de hemelse Vader. Ze wilden zekerheid, en die is er nu juist niet. Die zekerheid krijgt niemand.
Onze weg naar God is een weg van vertrouwen, van hoop, van uitzien naar Hem en blijven geloven dat Hij naar ons omziet.