[Vorig bericht: "Jouw weg"] [Volgend bericht: "Jezus en jij"]
06/04/2009: "Frater worden"
Misschien is het niet meer zo bekend, maar ook in Nederland is het nog steeds mogelijk om frater te worden, om ‘in te treden’ zoals het ook wel wordt genoemd.
Het is duidelijk dat frater-worden een levenskeuze is die niet veel mensen meer maken. Staat het niet ver af van het gewone leven in onze maatschappij? Is het niet een beetje wereldvreemd? Je bent je vrijheid dan toch kwijt? Hoe kun je zo nu gelukkig zijn?
Natuurlijk: het blijft een heel persoonlijke keuze en lang niet iedereen kan zich daar gelukkig bij voelen.
Toch vind ik het jammer dat de nadelen soms wel erg worden benadrukt.
Zelf kan ik alleen maar met genoegen terugdenken aan de kennismakingsperiode voordat ik aan mijn noviciaat begon. Dat zoiets bestond, en dat ik er vele jaren lang geen weet van had gehad….en het vervolgens toch had ontdekt!
Want waar vind je de mogelijkheid om zoveel met mensen om te gaan, in heel verschillende situaties? Waar krijg je de kans om in een leefgroep aan elkaar te groeien? Waar in onze maatschappij vind je nog die geborgenheid en dat vertrouwen in elkaar en in de mensen? En toch zijn we echt geen wereldvreemde personen: we weten op een behoorlijk aantal gebieden best wat er in de wereld te koop is.
Natuurlijk is het leven als frater gefundeerd in het geloof in God, dat wij beleven binnen de katholieke kerk. Dat geeft ons leven een stevige basis en het maakt voor een belangrijk deel ons geluk uit.
Maar je moet die stap wel kunnen zetten, die sprong wel kunnen maken die het geloof in Hem toch nog altijd is. Dat betekent niet dat je in je geloof al ‘volgroeid’ moet zijn wanneer je intreedt. Integendeel, zelf heb ik alleen maar ervaren dat mijn geloof zich heeft ontwikkeld in de periode dat ik nu frater ben – en dat het zich nog steeds ontwikkelt.
En geloofstwijfel hoort bij het geloof. Juist omdat je die sprong maakt, dat vertrouwen in Hem uitspreekt en er ook het een en ander voor op het spel zet – juist daarom is het alleen maar normaal dat je ook wel eens twijfelt: heb ik daar wel goed aan gedaan? Maar uiteindelijk is er toch dat diepere gevoel: het zit goed, dit is waar ik voor sta, dit is hoe ik wil leven en wat me ten diepste gelukkig maakt.
Zo’n weg van frater-worden leg je niet alleen af.
Er zijn de medebroeders, van wie sommigen een rol hebben in de persoonlijke begeleiding. Maar ten diepste is Hij het die het doet.
Dat heb ik ook beleefd: hoe ik door alle vragen en twijfel heen geleid werd naar zo’n levenskeuze die maatschappelijk afwijkt van het gebruikelijke. Hoe dat precies gebeurd is, blijft voor mij een mysterie en ik kan er alleen maar ademloos bij stilstaan.
Overigens kom ik maar heel weinig mensen tegen die het vreemd vinden dat ik frater ben geworden. Blijkbaar is het zozeer mijn keuze en mijn levenswijze om frater te zijn dat anderen zien dat het bij me past en vruchtbaar kan zijn.