zaterdag, 28 april 07
Weg door de onvolmaaktheid
Telkens weer kom ik het tegen: hoe mensen niet in staat zijn in deze maatschappij de weg te vinden.
Zo kwam ik vorige week, als vrijwilliger van Stichting Leergeld, bij een vrouw die haar zoon van opleiding wilde laten veranderen. Ze hadden er goed over nagedacht en een positief advies gekregen van de school waar hij nu op zit.
Uitzoeken waar een geschikte opleiding voor deze jongen te vinden is, en de juiste formulieren op een correcte manier invullen: dat bleek voor haar zo goed als onmogelijk. Is onze maatschappij zo moeilijk toegankelijk?
Er zijn veel keuzemogelijkheden en dan is het niet zo eenvoudig meer om er voor jezelf een goede uit te halen. Het blijft belangrijk dat daar advies en begeleiding in gegeven wordt, en op veel plaatsen gebeurt dat ook.
Terug naar de tijd dat alles overzichtelijk en het leven nog eenvoudig was, heeft voor- maar ook nadelen. De mogelijkheden om te kiezen, waren toen zeer beperkt en vaak kozen mensen wat voor de hand lag, zonder zich verder te oriënteren. Dat waren niet altijd de beste keuzes.
De volmaakte maatschappij bestaat niet.
Voor ons gaat het er altijd weer om, met de onvolmaaktheid van anderen, van de maatschappij en van onszelf te leven en er het beste van te maken. Natuurlijk moeten we verbeteren wat beter kan, maar veel problemen, veel lijden is niet op te lossen. Daar een weg in te vinden, dat is een van de moeilijkste opgaven in ons leven.
Frater Paul op 28.04.07 om 11:28 [link-->]
dinsdag, 24 april 07
Over de doden niets dan goeds?
Als bij iemands uitvaart wordt teruggekeken op zijn leven, vind ik het altijd moeilijk om te horen wat er minder goed aan was, of pijnlijk of lastig.
Hier zitten we dan, denk ik, om de overledene de laatste eer te bewijzen…en dan zoiets. Zo ben ik niet opgevoed.
Ondertussen voel ik ook wel aan dat je geen lofzang kunt houden als nabestaanden ook hebben geleden aan wat de gestorvene wel of juist niet gedaan heeft.
Frater Paul op 24.04.07 om 11:48 [Lees verder >]
zaterdag, 21 april 07
Wie weet waar Elim ligt?
Bij de ontmoeting met de protestantse PABO-studenten uit Gouda viel hun kennis van Bijbel en godsdienstige zaken me op. In hun opleiding wordt daar nogal wat aandacht aan besteed. Het begint voor de meesten trouwens al eerder, namelijk in de gezinnen waarin ze zijn opgegroeid.
Zo hoefden we aan deze groep niet uit te leggen waar de naam Elim voor staat – iets dat we bij vrijwel de meeste andere nieuwe gasten wel doen.
Bij de katholieken in Nederland is het beeld heel anders.
Eigenlijk is er niet zoveel kennis van Bijbel en traditie.
Toch is dat jammer.
‘Onbekend maakt onbemind’ is het spreekwoord, en ook het omgekeerde is waar: als je je niet verdiept in de wereld van de Bijbel en in de kerk waar je deel van uitmaakt, blijft het veraf en kun je er ook niet echt van gaan houden.
Wie zich geroepen voelt om te reageren…
Frater Paul op 21.04.07 om 09:02 [link-->]
donderdag, 19 april 07
De hel
“Gelooft u in het bestaan van de hel?” vroeg een protestantse PABO-student me gisteren. Die was met een aantal medestudenten bij ons te gast voor een uitwisseling.
Het is een van de moeilijkste vragen die iemand me kan stellen.
De Bijbel en de katholieke traditie kennen zoiets als de hel, de eeuwige straf. Wie niet gelooft en daarnaar leeft, komt na zijn dood in die hel terecht.
Zo eenvoudig is het voor mij niet.
Als iemand zonder schuld niet gelooft, bijvoorbeeld omdat hij nooit met de wereld van het christendom in aanraking is gekomen, kun je hem dat niet kwalijk nemen.
Maar wie wel gehoord heeft van Jezus’ boodschap, misschien zelfs ooit lid van een kerk geweest is, maar niet (meer) kán geloven….? Geloof is een gave, niet iets dat we zelf tot stand kunnen brengen. Dat ervaar ik elke dag weer. Zou iemand dan voor eeuwig ongelukkig moeten worden, omdat hem die gave in dit leven niet geschonken is?
Frater Paul op 19.04.07 om 09:09 [Lees verder >]
zaterdag, 14 april 07
Paastijd
Het is bijna een week geleden dat het Pasen werd.
In de liturgie vieren we dit feest echter nog steeds, tot en met Pinksteren (de 50ste dag na Pasen).
Het paasfeest en het paasmysterie zijn zo belangrijk in de christelijke traditie, dat we er zoveel tijd voor reserveren.
Ook door het jaar gaat trouwens de gedachte aan Pasen door. Ik kan me niet goed voorstellen dat ik helemaal zonder het bewustzijn van het paasmysterie zou leven.
Het is voor mij zo belangrijk om met Pasen bezig te zijn, omdat het alles boven het grauwe, alledaagse en nietszeggende uittilt.
Ik voel me er niet meer zo afhankelijk door van bezit, roem en macht.
Ik weet me uitgenodigd om me toe te vertrouwen aan Hem, die mijn leven draagt. Hij is betrouwbaarder dan die tijdelijke dingen, die me ooit toch in de steek zullen laten.
Wanneer ik me voorstel dat ik alles kwijt zou raken, tot mijn leven toe, verwijst het paasmysterie naar een leven dat doorgaat, ondanks dat schijnbare einde.
Frater Paul op 14.04.07 om 09:57 [link-->]
zondag, 08 april 07
Het lege graf
Het blijft een wonderlijk verhaal, dat van het lege graf.
Dat de dood niet het laatste is, dat degenen die we moeten missen – maar ook wijzelf later – voortleven maar op een andere manier… daar kan ons verstand niet bij. Wie erover gaat redeneren, kan alleen maar heel eerlijk zeggen: “Wij weten daar niets van.”
Het gaat bij het paasmysterie dan ook om ‘geloven’: je toevertrouwen aan iets dat te groot is om te bevatten, om te doorgronden, iets waar je dus met je verstand niet uitkomt. Waar haal je dat geloof vandaan? Eigenlijk is het nergens te halen, het is iets dat je krijgt en waar je soms lang op moet wachten.
Maar het verlangen om te geloven is er al het begin van.
Het verhaal van het lege graf is dus geen sprookje, geen verhaal om van te zeggen: zoiets gebeurt in het echte leven niet, dat is een verzinsel, wel leuk maar het blijft iets bedachts.
Is dat van het lege graf dan echt gebeurd?
Eigenlijk is dat niet zo interessant. Het gaat er meer om wat met het verhaal gezegd wil zijn, waar het naar verwijst. En je mag je ook nog best voorstellen dat het echt zo gebeurd zou kunnen zijn en daarbij bedenken dat je dat niet met zekerheid kunt weten en dat dat zo belangrijk niet is.
Frater Paul op 08.04.07 om 08:25 [link-->]
zaterdag, 07 april 07
De wachtende doden
Vandaag is het Stille Zaterdag.
De kruisdood, waar gisteren onze aandacht naar uitging, ligt in de liturgie achter ons.
Maar Pasen is het nog niet.
Dit is de dag van Jezus’ gestorven-zijn.
Hij is onder de doden geweest. Hij heeft hun de hand gereikt.
Het waren mensen die wachtten en ook onze dierbare doden zijn mensen die wachten.
Hun reikt Hij ook nu nog de hand.
Daar vertrouw ik op.
Frater Paul op 07.04.07 om 02:29 [link-->]
donderdag, 05 april 07
Een avond anders dan alle andere
Het was een dag met tjilpende vogels, een zon die zich liet voelen, koffie in de tuin en veel werk.
En de avond was anders dan alle andere…
Geen werk meer, geen koorrepetitie of liturgiegroep zoals op de andere donderdagen.
Een viering in de parochiekerk. Zijn mysterieuze aanwezigheid onder ons, niet als raadsel maar als niet te bevatten er-zijn.
En alles voelt goed.
Bij alle vragen, onzekerheid, menselijk verdriet en geharrewar om me heen voelt ineens alles goed.
Er is iets in het leven dat daar bovenuit stijgt, waar geen vat op te krijgen is, zo ondefinieerbaar en vreemd en toch ook weer eigen en vertrouwd is het.
Daar heeft deze avond alles mee te maken, daarvoor opent hij mijn ogen en oren.
Witte Donderdag, het bidden en waken bij Jezus, het gedenken van zijn laatste maaltijd met de leerlingen. Het weten dat dit uitloopt op zijn gevangenneming en op zijn mishandeling en terechtstelling kort daarop.
Het doet denken aan de sederavond, waarmee het joodse pesach (paasfeest) begint: het gedenken van de uittocht uit Egypte, het slavenhuis. Op zo’n avond vraagt de jongste in het gezelschap: “Waarom is deze avond zo anders dan alle andere?”
Frater Paul op 05.04.07 om 08:49 [link-->]
zondag, 01 april 07
Palmzondag
Het is in de avond van Palmzondag als ik dit schrijf.
De Goede Week is begonnen, de laatste week vóór Pasen, waarin zulke belangrijke gebeurtenissen centraal staan: het Laatste Avondmaal, Jezus’ gevangenneming, veroordeling en executie.
Vanochtend nog was er in de liturgie een ander geluid te horen: dat van een vreugdevolle intocht van Jezus in Jeruzalem, op een ezel weliswaar, want het koninkrijk waar Jezus voor staat, is niet dat van machthebbers die in bijbelse taal op sterke paarden rijden, maar dat van de eenvoudige, transparante koning die op een ezeltje plaatsneemt.
Het zijn beelden die me wel vertrouwd zijn maar die nu geconcentreerd binnenkomen, omdat we er deze week samen bij stilstaan, als geloofsgemeenschap.
Ze zijn nu verbonden met gebeurtenissen in dit weekend.
Gisteren gingen we met een groep X’ers (Generatie X) wandelen, van Baarn naar Hilversum. Niet alleen was het een mooie wandeling waarop de zon zich vaak liet zien, maar we stonden ook even stil bij Palmzondag: het palmtakje als symbool van Gods onverwoestbaarheid, Hij is er altijd en laat ook steeds weer opnieuw leven ontstaan. Het gebeurt vaak juist daar, waar mensen denken dat het helemaal afgelopen is… zoals destijds in Jeruzalem, nadat Jezus als een misdadiger aan het kruis zijn einde gevonden leek te hebben.
Vanochtend zong het Elim Kinderkoor in de viering in de Lucaskerk. Er waren palmtakjes maar ook palmpaasstokken. En de liederen gingen uiteraard over de intocht in Jeruzalem en over wat verder in de Goede Week herdacht en opnieuw beleefd wordt.
Als derde noem ik het avondgebed dat Katharsis mocht verzorgen in het generalaat van onze congregatie. Het ging daarin met name over Jezus’ beproeving in de Hof van Olijven, en over onze beproeving, telkens weer: willen wij bij Hem horen? Houden wij het vertrouwen in Hem en in zijn hemelse Vader, dat de teleurstellingen en tegenslagen die we om ons heen zien of zelf ervaren, niet het laatste zijn? Dat daarachter nieuw en vol leven ligt?
Frater Paul op 01.04.07 om 08:57 [link-->]
