zaterdag, 26 april 08
Zoeken naar zin
Vaak proberen we zelf ons leven zin te geven. We richten ons op een doel en zolang we daarnaar toe werken, hebben we het gevoel dat ons leven zin heeft. Hebben we niet zo’n doel of is ons doel bereikt, dan kunnen we overvallen worden door een gevoel van zinloosheid (heel scherp gesteld: ‘Waar leef ik nou eigenlijk nog voor?’).
Zo zijn we altijd maar bezig, of het nu is in ons werk of onze studie, dan wel op het gebied van vriendschap, relaties, hobby’s of reizen.
En als we om welke reden ook niet meer daarmee bezig kunnen zijn, verliest dan ons leven zijn zin?
Frater Paul op 26.04.08 om 07:17 [Lees verder >]
woensdag, 23 april 08
Paastijd
We leven al weer in de vijfde week van de paastijd.
Jezus’ verrijzenis uit de doden, die we met Pasen vierden, blijft centraal staan in de liturgie. Al begrijp ik er niets van – want zoiets is voor het menselijk verstand niet te begrijpen – blij word ik er wel van. Dat de dood maar ook allerlei tegenslagen in ons gewone mensenleven niet het laatste zijn, dat we toch mogen verlangen naar en zelfs vertrouwen op…verlossing, licht, leven voor altijd. Een leven waarin al die beperktheden van ons huidige leven er niet meer zijn.
Het is een hele stap om in de verrijzenis te geloven. Er is geen bewijs voor. Het enige wat we hebben, is het getuigenis in het Nieuwe Testament. Daar vinden we veel teksten over de verrijzenis: in de evangeliën en het boek Handelingen, maar ook in de brieven van Paulus en van andere apostelen.
En verder is er het geloof dat mensen door de eeuwen heen hebben gehad in het leven na de dood.
Maar ook dit is allemaal niet voldoende om te geloven. Dat gaat alleen vanuit overgave. Het is een sprong die je moet willen en kunnen maken.
Frater Paul op 23.04.08 om 03:42 [link-->]
donderdag, 17 april 08
Pabo-studenten
Gisteren waren bij ons ruim veertig studenten te gast, afkomstig van PABO ‘De Driestar’ te Gouda. Dit is een hogeschool op reformatorische grondslag.
Ik vond het boeiend en hartverwarmend om in gesprek te gaan met deze studenten. In een van de gespreksgroepjes kwamen we samen tot de conclusie dat we als reformatorische en katholieke christenen veel gemeenschappelijk hebben. Genoemd werden: dat we de Bijbel als fundament voor ons leven aannemen en dat de persoonlijke relatie met Jezus voor ons een centrale plaats inneemt.
We hebben de verschillen in religieuze beleving uiteraard niet ontkend, maar er wel goed over gesproken. Ik werd door deze dag bevestigd in mijn gevoel dat we als christenen één grote familie vormen.
Frater Paul op 17.04.08 om 09:39 [link-->]
zaterdag, 12 april 08
Vijftig
Er zijn van die gebeurtenissen in een mensenleven die een speciaal karakter dragen. Vijftig worden is er een van.
Dat heb ik gisteren mogen ervaren, want dat was voor mij de dag waarop ik ‘Abraham zag’.
Frater Paul op 12.04.08 om 09:52 [Lees verder >]
dinsdag, 08 april 08
Het zegt me niets
Het moeilijkste aan geloven is misschien wel: hoe kan ik voelen dat het over mij gaat, hoe kan ik ervan vervuld raken, hoe kan ik er warm voor lopen?
Zijn dit voor onze tijd niet de vragen waar het om gaat? “Het zegt me niets.” Of: “Ik kan er niets mee.” Hoe vaak horen we het niet? En soms horen we ook dat de kerk zo ontoegankelijk lijkt, de Bijbel zo moeilijk en dat beide zo ver van het dagelijks leven verwijderd zijn.
Ondertussen is er een enorme honger naar zingeving. Is er meer tussen hemel en aarde? Hoe kan ik omgaan met teleurstellingen en verdriet van mezelf en van anderen? En op momenten dat alles heel goed gaat, is er toch nog dat kriebelende vermoeden: dit zal wel niet zo blijven…en dan?
Wat is de zin van het leven nog als alles tegenzit en je met mislukkingen te maken krijgt? Is daar niets positiefs over te zeggen? Het moet er zijn! Er zijn immers zoveel mensen geweest – en ze zijn er nog steeds – die ondanks grote tegenslagen volhielden. Hoe deden die dat? Wat was hun geheim?
Frater Paul op 08.04.08 om 09:50 [Lees verder >]
dinsdag, 01 april 08
Geen verwachtingen meer
Één verhaal uit de geschiedenis van de jonge kerk is me altijd bijgebleven. Het werd vorige week woensdag weer gelezen in de liturgie, in de eerste week van de paastijd:
Wanneer Petrus en Johannes naar de tempel van Jeruzalem gaan om te bidden, zien ze een lamme bedelaar zitten. Het is iemand die niets meer verwacht van het leven, behalve wat aalmoezen. Hij berust in zijn situatie: die is zoals ze is. Hij is lam en dat zal hij wel altijd blijven.
Dan komen Petrus en Johannes langs en kijken hem aan. Dat is precies het tegengestelde van wat de leerlingen aanvankelijk deden na Jezus’ dood: ze keken naar beneden, het lege graf in, ze zagen geen perspectief meer.
Maar als ze eenmaal vervuld zijn van Gods geest, als ze eenmaal kunnen geloven dat de dood niet het laatste is en dat Jezus, hun geliefde meester, lééft… dan zijn ze zelfs in staat om deze lamme man overeind te helpen.
De lamme krijgt perspectief en staat op. En meer dan dat: hij heeft de mond vol over de God van Israël, die hem dat perspectief biedt, door Wie hij zich gezien weet.
Is deze lamme bedelaar misschien een beeld voor ons, christenen van deze tijd? Zoeken ook wij niet naar perspectief? Doen wij er niet goed aan om ook óp te kijken en óp te staan, in plaats van neer te zitten en te berusten in de situatie zoals die nu eenmaal is?
Frater Paul op 01.04.08 om 05:24 [link-->]
