donderdag, 24 mei 07
Het waarom van de wetenschap
Gisteren was ik op de universiteit.
Willien van Wieringen verdedigde er haar proefschrift. Ze werd doctor in de theologie.
Ik ken haar als dirigent van Incanto, het koor uit Zoetermeer waarmee Katharsis een vriendschapsband onderhoudt.
De verdediging was knap en ik kon die – zonder theologie-opleiding – maar een beetje volgen. Het proefschrift gaat over een onderzoeksmethode die Willien heeft toegepast op de verhalen over Simson in het boek Rechters (Oude Testament). De taalkundige en literaire facetten komen daarin aan bod.
Frater Paul op 24.05.07 om 03:44 [Lees verder >]
zondag, 20 mei 07
Armoede en rijkdom
Armoede mag je nooit verheerlijken. Het is een schande dat die bestaat. Er lovend over spreken zou beledigend zijn.
Iets anders is het dat je bij mensen die materieel arm zijn, soms een grote rijkdom aantreft. Die zit dan in hun levenskunst, in hun kijk op het leven, hun religieuze levenshouding vaak. Bij alle tekorten die ze hebben op materieel gebied, leven ze toch voluit, door te zingen, te bidden, de kleine dingen van elke dag te zien en te waarderen. Is het niet zo dat de mooiste dingen in het leven vaak gratis zijn: de zon die opgaat, de vogels die je hoort fluiten, de glimlach van iemand je tegenkomt?
Soms lijkt het er wel eens op dat wij veel van die rijkdom zijn kwijtgeraakt. Materieel komen de meesten van ons – gelukkig! – niets tekort, maar hoe is onze levenshouding? Kunnen we nog wakker en open de wereld in kijken, en de kleine dingen waarderen die ons overkomen? Of lopen we vooral aan tegen een grote leegte?
Daar valt echt wat aan te doen, al is het misschien in onze tijd niet zo gemakkelijk. Maar het kan!
Frater Paul op 20.05.07 om 08:23 [Lees verder >]
donderdag, 17 mei 07
Communiteit zijn
Gisteravond kwamen drie fratercommuniteiten bijeen in Udenhout.
We spraken over ons leven met elkaar, onze zending en onze toekomst.
Wat me opviel, was het belang van communiteit-zijn.
Met elkaar vormen we een leefgemeenschap en de kwaliteit van ons samen-leven en op-elkaar-betrokken-zijn behoort voorop te staan.
Pas wanneer het communiteitsleven goed is, kunnen we aan onze zending werken en aan de toekomst van onze gemeenschap, in het klein (plaatselijk) en daardoor uiteindelijk ook in het groot (de congregatie).
In gemeenschap leven, communiteit zijn, is voor mij in de eerste plaats een gave, want ik voel me er prima bij.
Daarnaast is het ook een opdracht, in de positieve betekenis van dit woord.
Een opdracht om elke dag weer waar te maken, met inzet van heel mijn persoon en in de wetenschap dat ik toch nooit 100% doe en dat dat ook niet kán.
Echt aanwezig zijn, dat is al een grote opdracht.
En toch loop ik er elke dag weer warm voor.
Frater Paul op 17.05.07 om 10:04 [link-->]
zondag, 13 mei 07
Workshops rond barmhartigheid
Ik was geraakt bij het zien van al die mensen – ongeveer 200 – die gisteren, op hun vrije zaterdag, bij elkaar kwamen rond ‘barmhartigheid’. Waar waren ze naar op zoek? Waar was ik naar op zoek?
De Beweging van Barmhartigheid organiseerde een aantal workshops.
Die varieerden van een gespreksgroep over politiek tot Afrikaanse dansen.
Aan twee van die workshops heb ik deelgenomen en ik was geraakt door de openheid waarin we elkaar ontmoetten. Dat gold vooral toen we – in een groep van 12 mensen – allemaal een verhaal vertelden over barmhartigheid die we ooit hebben ontvangen of gegeven. Enkele van die verhalen werden ook nagespeeld.
Nu ik erop terugkijk, een dag later, heb ik er het gevoel bij dat die workshops ook bij ‘kerk-zijn’ horen. Weliswaar was niet iedereen erheen gekomen vanuit een christelijke levensovertuiging. Maar wel is de spiritualiteit van de Beweging van Barmhartigheid christelijk, ook al staat zij uitdrukkelijk open voor iedereen – ongeacht levensovertuiging – die barmhartig wil leven.
Voor mij hoort zoiets ook bij ‘kerk-zijn’. We waren immers samen op zoek naar wat de Geest ons te zeggen heeft, naar de weg die Hij ieder van ons wijst. Niet iedereen benoemt het zo, maar dat lijkt me ook niet nodig voor zo'n workshop-dag.
Frater Paul op 13.05.07 om 05:13 [link-->]
woensdag, 09 mei 07
Goed zijn voor elkaar, en wat nog meer?
Sommige mensen zien ‘goed zijn voor elkaar’ als enige of als belangrijkste kenmerk van christelijke gemeenschappen.
Nu is ‘goed zijn voor elkaar’ zeker erg belangrijk, zoals we in de evangeliën kunnen lezen. Als Jezus de vraag krijgt voorgelegd naar het belangrijkste voorschrift uit de joodse Wet, noemt Hij er echter twee: de Heer je God beminnen met heel je hart, heel je ziel en heel je verstand (dus: met alles wat je bent en hebt), en je naaste beminnen als jezelf (dus niet: méér dan…, maar ŕls jezelf).
Het gaat in het christendom dus om meer: de relatie met de Heer staat centraal. Vanuit die relatie laat je je liefde uitstromen naar de anderen, alsof je zijn ‘instrument’ bent waarin Hij wil leven.
Frater Paul op 09.05.07 om 04:36 [link-->]
zaterdag, 05 mei 07
De eerste veldvruchten
Gisteravond was er in Studio Elim weer een meditatie volgens de opbouw van de webmeditaties op deze site.
Centraal stond een tekst uit Mozes’ toespraak tot de Israëlieten, voordat zij het beloofde land binnentrokken. Ze kwamen uit Egypte, waar ze als slaven hadden moeten werken. De Heer had hen daaruit bevrijd.
Mozes zegt enkele keren dat zij het land van de Heer hun God (en onze God) hebben gekregen. Het is niet hun bezit, ze hebben het zelf niet gemaakt, ze hebben het ontvangen. Mozes roept hen op om in dat nieuwe land de eerste veldvruchten in een mand te doen en daarmee naar een plaats te gaan die de Heer zal uitkiezen om daar zijn naam te doen wonen.
Dat Land kennen wij ook, net als de slavernij in Egypte en de doortocht door de woestijn. We zitten allemaal nu eens in Egypte, dan weer eens in de woestijn of in het Beloofde Land. Het is geen verhaal over wat ruim drieduizend jaar geleden is gebeurd, maar het gaat over nu, over jou en mij.
Bij alles wat ons overkomt, prettig of niet, makkelijk of moeilijk, blijft één ding overeind staan: dat we kunnen roepen tot Hem…en dat Hij ons ziet en hoort. Ook als je genoeg te eten hebt en een dak boven je hoofd, kun je je leeg voelen, een leegte die zelfs de mooiste sportauto of zomervakantie niet oplost. Hij is er dan, tot Hem kan ik roepen, dat is het wat me vanuit de traditie wordt aangereikt, ook al voel ik niet eens zijn aanwezigheid en twijfel ik aan alles, zelfs of Hij er wel is…
Daarom vraagt Mozes of ik de eerste veldvruchten voor Hem neerleg, of ik wil erkennen dat het geschenken zijn en geen verworvenheden.
Voor de liefhebbers: de tekst is te vinden in Deuteronomium 26, 1 – 11.
Frater Paul op 05.05.07 om 09:20 [link-->]
dinsdag, 01 mei 07
Eenvoud in geloof
Een paar dagen geleden sprak ik met een familielid over Lourdes.
Hij wilde er graag eens heen, was er nog nooit geweest.
Lourdes….ik ben er een jaar of zes geleden geweest, samen met een aantal fraters en zusters. Ik had niet durven vermoeden dat het me zoveel zou doen. Dat kwam vooral doordat mijn oma’s en sommige van mijn tantes – eenvoudige gelovigen – erheen reisden. Als kind besefte ik dat zo’n reis, en het vertrouwen op Maria als onze voorspreekster (‘advocaat’) bij God, voor hen veel betekenden. Ze hadden het allemaal niet gemakkelijk gehad in hun leven, maar bleven hun gezin trouw en moesten toch ergens de kracht vandaan halen om stand te houden? In mijn ogen waren ze, ieder op haar eigen manier, kanjers.
Dat eenvoudige geloof heeft ook mij gevormd, zo merk ik nog steeds. Het heeft meer indruk op me gemaakt dan ik ooit had kunnen vermoeden.
De Mariaverering in Den Bosch (waar het beeld van de Zoete Moeder staat) is me van jongs af aan vertrouwd en vormt de basis voor mijn vertrouwen op Maria als moederfiguur maar ook als eerste van de gelovigen, een voorbeeld van een ‘eenvoudige’ gelovige. ‘Eenvoud’ heeft hier voor mij niet de betekenis van ‘simpelheid’ of ‘onnozelheid’ maar eerder van: ‘uit één stuk’, alleen op God gericht.
Maria komt voor mij dan ook niet in de plaats van God, maar is een belangrijke weg naar God. Daarom bid ik tot haar en vraag ik om haar voorspraak, om een goed woord bij God voor anderen en voor mijzelf.
De maand mei is in het bijzonder aan Maria toegewijd.
Ik wil daarom voor mezelf deze maand wat meer stilstaan bij haar voorbeeld.
Frater Paul op 01.05.07 om 09:36 [link-->]
