Het lege graf
Een goede bekende van onze communiteit vertelt graag wat hij heeft meegemaakt met een van zijn kleinkinderen.
Het was een meisje van een jaar of vier, dat ademloos luisterde als hij een verhaal over Pasen voorlas. Toch had hij zich wel afgevraagd of het niet te moeilijk was voor een kind van die leeftijd. Het verhaal van de verrijzenis is voor volwassenen al zo pittig, hoe moet het dan voor kinderen van die leeftijd zijn?
Hij bleek zich te hebben vergist.
Toen hij een dag later een ander verhaal uit dezelfde kinderbijbel wilde voorlezen, zei ze: “Nee, opa, dat is niet mooi. Het verhaal van het lege graf wil ik horen!”
Misschien denken wij volwassenen er wel te veel over na en staan we niet meer open voor het mysterie van dood en verrijzenis. We denken al gauw: “Dat kan toch niet! Het lijkt wel een sprookje en daar kun je niet van leven. Weg ermee!”
In de laatste week van de paastijd – die aanstaande zondag met Pinksteren eindigt – schiet me dit verhaal te binnen. We mogen telkens weer Pasen vieren, het hele jaar door, want het is de kern van ons christelijk geloof: dat we eeuwig leven hebben, dat het leven niet ophoudt bij de dood van ons aardse lichaam.
Frater Paul op 26.05.09 om 01:38 [link-->]
