zondag, 31 juli 05
Hoezo, broodvermenigvuldiging?
Vanmorgen werd in de zondagsviering het verhaal van de broodvermenigvuldiging voorgelezen. Een grote menigte ging Jezus achterna, naar een afgelegen plaats. Hoewel Hij liever alleen wilde zijn, trof het Hem dat zoveel mensen Hem gevolgd waren, op zoek naar wat aandacht, verlangend gezien te worden. Toen het tegen de avond liep, liet Jezus zijn leerlingen voedsel uitdelen aan al die mensen. Van vijf broden en twee vissen - die Hij zegende en brak - liet Hij zijn leerlingen die hele menigte te eten geven. En er bleef nog veel over: twaalf volle korven, zo staat het er.
Wat moet je nou met zo'n verhaal? Zoiets kan toch eigenlijk niet, en christenen geloven toch niet in sprookjes?
Frater Paul op 31.07.05 om 07:51 [Lees verder >]
woensdag, 27 juli 05
Terugkijken op retraite
Vanmiddag ben ik teruggekomen van retraite.
Ik vind het wonderlijk wat er allemaal met me gebeurt als ik 8 dagen in stilte verblijf in een bezinningscentrum als dat van de jezuïeten in Godsheide. Er was een grote groep 'retraitanten' (tegen de 40), die tegelijk hun individuele retraite hielden en 8 volle dagen niet met elkaar spraken. Alleen op de 'vooravond' van de eerste dag en bij het ontbijt op de negende dag was er gelegenheid om met elkaar in gesprek te raken.
Dit klinkt misschien als een straf maar ik heb het niet zo ervaren. Ik vond het juist weldadig om zo eens ruim een week hoofdzakelijk bezig te zijn met wat er in me omgaat wat betreft frater-zijn, religieus leven en alles wat daarbij komt kijken. En er zijn natuurlijk ook de 'gewone' dingen die in ieder mensenleven een rol spelen: werk, relaties met huisgenoten en met anderen, vrije tijd, toekomst enzovoort.
Ik had het plan om tijdens deze retraite mijn aandacht te richten op de geloften (zuiverheid, armoede en gehoorzaamheid, die elders op deze website wat uitgebreider aan bod komen - zie home-page bovenaan, klik op: Fraters). Dat heb ik de eerste dagen ook gedaan, maar gaandeweg werd mijn aandachtsveld veel breder: terugkijken op de afgelopen zes jaar (de periode dat ik frater ben) en een beetje vooruitkijken naar de komende jaren. Het heeft iets van een tocht die hier en daar ook door woestijnvlakten leidt. En het gaat niet om het eindpunt (het moment van afsluiting van de retraite) maar om de tocht zelf. Pelgrim-zijn en ervaren wat er onderweg met me gebeurt - dat was deze retraite voor mij.
Frater Paul op 27.07.05 om 05:04 [link-->]
zondag, 17 juli 05
Op retraite
Ik ben mijn spullen aan het inpakken om op retraite te gaan. Heel concreet houdt dat voor mij in dat ik een dag of acht in een bezinningscentrum te Godsheide (bij Hasselt, België) verblijf. Ik maak me dan vrij om mijn aandacht helemaal te richten op de weg die God met mij wil gaan.
Een begeleider van het centrum zal me daarbij helpen. De methode die er gebruikt wordt, is die van de 'Geestelijke Oefeningen' van Ignatius van Loyola (stichter van de jezuïetenorde). Het gaat er daarbij om, je bewust te worden van je verschillende stemmingen en gemoedsbewegingen bij het lezen van evangelie- en andere bijbelteksten. Bij sommige teksten, woorden of zinnen voel je misschien vrede of vreugde, bij andere eerder onrust of somberheid. Het is goed die gevoelens bij jezelf te benoemen en te evalueren. Je kunt er conclusies aan verbinden over wat jou wel en niet te doen staat.
Vorig jaar zomer ben ik in hetzelfde centrum geweest voor een soortgelijke retraite. Ik vond het een goede manier om na te gaan wat er in mij leeft en wat het te maken heeft met mijn relatie tot God.
Ik zal me bezighouden met mijn toekomst als frater.
Frater Paul op 17.07.05 om 08:53 [Lees verder >]
woensdag, 13 juli 05
Het verhaal van...
Vorige maand heb ik twee keer meeverteld aan het verhaal van een groep die me lief is: eerst binnen Katharsis - het koor waarin ik zing - en later binnen de Elimgroep. Ik deed dat bij de eerste lustrumviering van het koor en later op een bezinningsmiddag van de Elimgroep. We vertelden elkaar wat ons aantrok in de groep, en wat ons ertoe brengt om lid te blijven.
Beide zijn opgericht als antwoord op een behoefte vanuit de samenleving: namelijk aan een plaats om in te kunnen gaan op vragen als "Wat is mijn diepste verlangen?" en "Waarin vind ik de zin van mijn leven?" In een zakelijke, verstandelijke en individualistische maatschappij als de onze is het niet vanzelfsprekend dat je zulke vragen aan de orde stelt. Bij alle eenzaamheid, gebroken relaties, gevoelens van leegte en verveling worden we teruggeworpen op onszelf. We moeten het zelf maar uitzoeken.
Dat het niet goed is als iedereen dit zelf maar moet uitzoeken, dat je de anderen nodig hebt om echt te kunnen leven, om het isolement te doorbreken, dat zal iedereen wel erkennen. Maar waar vind je een plek om over wezenlijke vragen in gesprek te raken, zonder dat het direct zwaar wordt of sektarisch?
Frater Paul op 13.07.05 om 09:38 [Lees verder >]
vrijdag, 08 juli 05
'Balen'
We zitten aan de smalle keukentafel in het kleine, oude huisje en drinken thee. Op het aanrecht staat een flinke afwas. De deur van de keukenkast hangt open en kan, zo te zien, niet goed dicht. Zo-even zijn we in de achtertuin geweest: afgedankt huisraad en kapotte fietsen liggen er bij elkaar.
Ik ken dit gezin al enkele jaren. De vader, die bijna gepensioneerd is en al enige tijd arbeidsongeschikt, is circa 40 jaar geleden uit Marokko hierheen gekomen om te werken. Sinds enkele jaren zijn ook zijn veel jongere vrouw en hun kinderen hier.
Hij vertelt me nu over zijn tweede zoon die met enkele andere jongeren een bende gevormd heeft. Ze vielen mensen lastig en beroofden hen. Hij heeft een aantal maanden gevangenisstraf achter de rug en moet nu maar zijn weg in het leven zien te vinden. "Nederland heeft een groot hart voor de wereld," zegt zijn vader tegen me, "maar voor jongens hier niet streng genoeg."
Wat heeft mijn bezoek met frater-zijn te maken?
Frater Paul op 08.07.05 om 07:53 [Lees verder >]
zondag, 03 juli 05
Jij draagt mij
Gisteren zong Katharsis, het koor waar ik lid van ben, in een parochiekerk in Schijndel. Een bevriende pastor - die Albert en ik nog kennen uit de tijd dat hij in een Tilburgse parochie werkzaam was - ging voor in de eucharistieviering. Na afloop bood hij ons een barbecue aan in de tuin van de pastorie.
Ik vond het bijzonder en warm om deze middag en avond mee te maken. De verbondenheid tussen ons, koorleden, en met de pastor die ons zo welwillend ontving, heb ik als weldadig ervaren. Het zingen tijdens de viering vond ik aangenaam en passend: zo, in de liturgie, is Katharsis op zijn best, vind ik.
Wat er voor me uitsprong, was het lied 'Jij draagt mij'. Ik vind het mooi: de tekst, de melodie, het ritme. Er staat de uitroep in; 'Draag mij, God, draag mij, til me op en neem me mee', maar ook: 'Ik houd me vast aan Jouw vertrouwen, want ik weet: Jij draagt me...over de drempel.'
Dat roepen om gezien, gehoord, gedragen te worden, en het vertrouwen dat het zo is, dat het klopt, dat mijn leven zo is dat ik daarop vertrouw, of wil vertrouwen als ik het even niet kan...dat wordt in dit lied zo goed weergegeven.
Frater Paul op 03.07.05 om 11:40 [link-->]
