zondag, 28 september 08
Leven na de dood?
In een gesprek aan tafel stelde iemand me deze vragen:
“Gelooft u in een leven na de dood? En hoe ziet dat er dan uit?”
We weten niets zeker wat dit betreft. Er is geen bewijs dat de dierbare mensen die we door de dood hebben verloren, ‘ergens’ voortleven. Over het hoe en het waar is dus evenmin iets te zeggen.
Maar ik geloof er wel in.
Geloven is iets anders dan zeker weten, geloven is een kwestie van vertrouwen, van ‘je overgeven’. Je overgeven aan wie? Het klinkt misschien theatraal als ik daarop antwoord: “Aan God”, en toch is dat mijn antwoord.
De hele christelijke boodschap is doortrokken van dit geloof in een leven na de dood, het geloof in de verrijzenis (of opstanding). Zoals Jezus uit de doden is opgestaan, is verrezen – zoals we met Pasen vieren – zo hebben ook wij het vooruitzicht dat het met onze dood niet afgelopen is. Op de een of andere manier zullen we verder leven. Zo leven ook onze dierbare doden op de een of andere manier verder.
Als je dit geloof in de verrijzenis zou schrappen uit de christelijke verkondiging, haal je het hart eruit. Dan is onze hoop weg en moeten we het doen met de wereld om ons heen, die eindig is en zoveel beperkingen kent. Waar niets ideaal is en we ons moeten schikken in de – vaak harde – realiteit.
Je kunt zonder dat geloof in de verrijzenis nog wel veel goeds doen en bouwen aan een menswaardige samenleving. Maar de bevrijding die het evangelie ons brengt – een bevrijding van dood en zonde – is er dan niet.
Zo’n geloof in het leven na de dood kun je bij jezelf niet afdwingen. Zo werkt dat niet.
En als je er wel in gelooft, wel op durft te vertrouwen, komt altijd weer de twijfel op: zou het nou wel echt waar zijn, is het niet een achterhaald idee?
Twijfel hoort bij geloof, juist omdat er geen keihard bewijs is. En als je gelooft, dat wil zeggen: vertrouwt, zet je ook iets op het spel, je geeft je over. Dat gaat nooit zonder twijfel.
Frater Paul op 28.09.08 om 06:52 [link-->]
dinsdag, 23 september 08
Ambassadors zien elkaar weer
Afgelopen zondag zagen we elkaar weer: de Nederlandse Ambassadors, groepsleiders en stafleden.
Natuurlijk waren er foto’s van het verblijf in Indonesië en Sydney. Ieder van ons vertelde iets over hoe het daarna ging: het oppakken van het gewone leven, en tegelijkertijd voortbouwen op wat we met elkaar ervaren en geleerd hebben.
Dat blijkt nog niet mee te vallen. Zoals dat voor iedereen geldt, hebben ook wij het allemaal druk. Er gebeurt veel in ons leven en het volgt elkaar in een hoog tempo op. Daarom is het vaak moeilijk om toe te komen aan verwerking van belangrijke gebeurtenissen zoals het voorprogramma in Indonesië en de Wereldjongerendagen in Sydney.
Zelf vond ik het plezierig om elkaar terug te zien. Meteen was ik terug in de sfeer van onze reis, ook al ontbraken de deelnemers uit de andere landen. Die waren wel te zien op foto’s. Bovendien vertelde Broer Huitema, onze algemene overste, dat hij in Kenya de groep Ambassadors uit dat land had gezien en gesproken. Ook zij zijn enthousiast en blijven elkaar ontmoeten.
Verder hadden we afgelopen zondag een bezinnend moment: een meditatieviering bij de evangelielezing van die dag. En natuurlijk hebben we gezongen en samen gegeten.
Half oktober komen we als Nederlandse groep weer bij elkaar, een heel weekend in boerderij Sparrenhof. Ik kijk ernaar uit!
Frater Paul op 23.09.08 om 10:00 [link-->]
zaterdag, 13 september 08
Altijd bidden?
Altijd bidden? Kan dat?
We denken misschien spontaan aan sommige abdijen waar het hele etmaal door gebeden en gemediteerd wordt. Wie de film ‘De grote stilte’ gezien heeft, kan zich daar iets bij voorstellen.
Toch roept de apostel Paulus ons allemaal op om te bidden zonder ophouden. Dat staat zo in een van zijn brieven.
Is dat niet vreemd? Hoe kun je nu bidden zonder ophouden, terwijl er zoveel in je leven omgaat? Je werkt, je hebt veel contacten, dat alles eist je aandacht op.
Door de eeuwen heen zijn er mensen geweest die Paulus’ oproep serieus hebben genomen. Er bestaat zelfs een boek met verhalen van een Russische pelgrim dat hierover gaat. De pelgrim die er de hoofdrol in speelt, richt zich erop om de hele dag door te bidden: “Heer Jezus Christus, ontferm U over mij!” Door het zo vaak te bidden, wordt het een gebed van het hart, in plaats van een gebed dat je vanuit je hoofd opzegt.
Zo is het ook bekend geworden, als ‘gebed van het hart’ of ‘Jezusgebed’.
Zelf vind ik het niet eenvoudig om dit in praktijk te brengen. Het is inderdaad zo dat allerlei bezigheden en contacten de aandacht opeisen. En toch helpt het voornemen, het streven om zo voortdurend te bidden, om te komen tot een houding van ‘leven vanuit de relatie met God’. Het wordt een soort van innerlijke gebedshouding die niemand van de buitenkant ziet.
Ik blijf daarom doorgaan met dit streven, omdat het me helpt om de relatie met Hem, de Eeuwige, te verstevigen.
Welke lezer van deze website herkent hier iets van?
Frater Paul op 13.09.08 om 04:15 [link-->]
vrijdag, 05 september 08
Moeder Teresa van Calcutta
Vandaag wordt ze weer herdacht: Moeder Teresa van Calcutta.
Elf jaar geleden stierf ze.
Voor mij is ze een icoon van geloof en van liefde.
Wie herkent in haar niet de zorgzame moeder, die de armsten nabij wilde zijn? Haar comfortabele leven in een klooster gaf ze op om in een sloppenwijk te gaan wonen en werken. Na een tijdje sloten zich andere jonge vrouwen bij haar aan, en zo ontstond haar nieuwe congregatie (bekend als Missionaries of Charity, Missionarissen van de Naastenliefde).
Frater Paul op 05.09.08 om 06:09 [link-->]
